خاطره خودنوشت شهید "نصرالله ایمانی" (25)

لحظه عروج رزمندگان

نوید شاهد - شهید "نصراله ایمانی" در دفتر خاطرات خود می نویسد: « نزديکی های ظهر بود که رسول رفت و براي رحمان تيربار کلاشينکف گرفت. رحمان زياد خوشحال شد. بعد موقع نماز شد...» متن کامل خاطره خودنوشت این شهید گرانقدر را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۰۶۴۳۶

جمعه - ۳۱ ارديبهشت ۱۴۰۰ / 1400 31 February

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد "نصرالله ايمانی" یکم فروردین سال 1337 در خانواده ای روحانی در کازرون دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد و پس از گذراندن دوران تحصیلی موفق به اخذ مدرک دیپلم شد. سال 1356 به سربازی رفت و در پادگان هشتگل اهواز مشغول به خدمت شد. با آغاز جنگ تحمیلی عازم جبهه شد و سرانجام 20 اردیبهشت سال 1362 در اثر اصابت خمپاره‌ به شهادت رسيد.

متن خاطره:  آرزوی رحمان، شهادتی بی پیکر
به مقر برگشتيم و تمام مدت راه با رحمان درباره شهيد شدن صحبت می کرديم. آن روز بچه ها تماماً به دنبال تهيه وسائل رزم بودند. تفنگ ها را تميز کردند. روحيه تمام بچه ها بسيار شاد بود. بيشتر اوقات رحمان می گفت: «دوست دارم اگر شهيد شدم پیکر نداشته باشم، دلم نمی خواهد مرا روی دست بگذارند تازه اگر قرار باشد که جسد داشته باشم وصيت می کنم که مرا بالای تپه ای بلند خاک کنند تا کسي دنبال تابوتم نيايد چرا مردم از کار و زندگيشان باز می شوند»

چهرهای نورانی در نماز / لحظه عروج رزمندگان
رحمان خصوصيت های غريبی داشت در برابر تمام مصيبت ها مقاوم بود، با اينکه وضعيت خانواده اش خيلی دردآور بود ولی دائم در جبهه بود. پدرش مدت زيادی بود که فلج شده بود، خودش می گفت هيچ کاری از دستش ساخته نيست. نزديکی های ظهر بود که رسول رفت و براي رحمان تيربار کلاشينکف گرفت. رحمان زياد خوشحال شد. بعد موقع نماز شد. نماز را به جماعت پشت سر کاظم پديدار خواندم. با شروع نماز به دلم اثر کد که کاظم زخمی می شود. از چهره اش معلوم بود. رسول هم چهره اش مظلوم جلوه می کرد. قدرت اله اقا برادی هم به چهره اش می آمد که يا شهيد می شود يا زخمی. اصغر خودمان از جبهه شحطه امه دیدنی بود.

صبح زود در کنار خاکریز
بعد از ظهر جلسه فرماندهی بند برای گزارش شناسائی رفتيم. کمی صحبت شد. بعد برگشتيم به مقر، شام خورديم. قرار بود که شب ساعت 4 صبح به شناسائی برويم. شب رفتيم در گردان بهرامی خوابيديم و در نزديکی های صبح هنوز هوا تاريک بود با ماشين رفتيم کنار خاکريز، بعد از داخل کانال به طرف خاکريز عراقی ها حرکت کرديم. حدود ساعت 5:30 به نقطه ای رسيديم که از لحاظ نظامی به نقطه احمر رسيديم. اينجا يک خاکريز طبيعی بود مدتی مانديم تا هوا روشن شد و آفتاب زد.

انتهای متن/

منبع: پرونده فرهنگی، مرکز اسناد ایثارگران فارس