آیه های انفاق در وصف حسین

نوید شاهد - مادر شهید "حسین جمالی" حافظ کل قرآن کریم است او در خاطره ای روایت می کند: «هرگاه به آیه های انفاق می رسیدم به حسین می گفتم: مادر این آیه در وصف شماست. آخر حسین خیلی انفاق می کردو... » متن کامل خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۰۶۳۲۷

چهارشنبه - ۲۹ ارديبهشت ۱۴۰۰ / 1400 29 February

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید "حسین جمالی" یکم مهر ماه ۱۳۶۵ مصادف با ۱۸ محرم الحرام در روستای خورنگان شهرستان فسا دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد و تحصیلات خود را با موفقیت تا مدرک دیپلم گذراند.
دوران آموزشی خدمت سربازی را در پادگان آموزشی07 نیروی زمینی ارتش کازرون گذراند و سپس به لشکر 82 زرهی کرمانشاه اعزام و بعد از گذشت دو ماه جهت ادامه خدمت به مرکز پشتیبانی منطقه دوم نزاجا شیراز انتقال یافت. پس از 3 ماه در گزینش سپاه پذیرفته شد و جهت فراگیری آموزش های مورد نیاز وارد دانشگاه امام حسین (ع) سپاه تهران شد.
وی سرانجام در یکم آبان ماه 1394 مصادف با صبح تاسوعای حسینی ۱۴۳۷ هجری قمری با سر بند یا فاطمه الزهرا(س) در جنوب حومه شهر حلب با اصابت تیر به پهلو به شهادت رسید. پیکر پاکش نهم آبان ماه ۱۳۹۴ تشییع و در گلزار شهدای روستای خورنگان در کنار دایی شهیدش امیر سرتیپ عبدالرزاق جمالی به خاک سپرده شد.

متن خاطره: آیه های انفاق در وصف حسین

مادر شهید "حسین جمالی" در خاطره ای روایت می کند: با پیام حضرت آقا امام خامنه ای که در سی ماه سی جزء قرآن را حفظ کنید. شروع به حفظ قرآن کریم کردم. در این راه حسین مشوق اصلیم بود. او مدام پیگیری می کرد که چند جز و چند صفحه را حفظ کرده ام. گاهی اوقات قرآن را باز می کرد و می گفت مادر فلان صفحه را بخوان و سپس ایرادهایم را می گرفت. اوایل اشتباهات تلفظی زیادی داشتم. حسین می گفت: مادر ایرادر ندارد... شما ان شاالله حافظ قرآن می شوی.

هرگاه به آیه های انفاق می رسیدم به حسین می گفتم: مادر این آیه در وصف شماست. آخر حسین خیلی انفاق می کرد.
برادرش می گوید: زمستان سال 1387 بود. با حسین در میدان امام حسین تهران قدم می زدیم. ناگهان چشمم به یک خانم دستفروش افتاد که با فرزندش در کنار خیابان نشسته بود و جوراب می فروخت. به آنها که نزدیک شدیم، حسین ایستاد و تمام جوراب های آن خانم را خرید. و هزینه ای بیشتر از قیمت جوراب ها پرداخت کرد. به حسین گفتم: مابقی پولت چی؟ گفت: تمام جوراب ها را خریدم که با بچه ی کوچکش اینجا ننشیند.

انتهای متن/

منبع: پرونده فرهنگی، مرکز اسناد ایثارگران فارس