خاطره/ تسبیح یاقوتی

نوید شاهد - شهید احمد علی جمشیدی از شهدای دوران دفاع مقدس است. دوستش مجید طاهری خاطره آخرین دیدارش را با وی چنین توصیف می‌کند:«کمی هول شدم محکم زدم روی شانه اش و گفتم:اعزام شدی؟! با قاطعیت جوابم داد: حقم بود. با تعجب نگاهش می کردم می خواستم بگویم مبارک است برادر که او پیش دستی کرد و گفت: آقای طاهری! اگه میشه  تسبیحت رو بده تا تو جبهه ذکر بگم.نگاهی به تسبیح یاقوتی خوش رنگی کردم که در دستم بود. لبخندی زدم و گفتم: تسبیح مرا برای چه می خواهی؟!» در ادامه نوید شاهد شما را به خواندن خاطره این شهید بزرگوار دعوت می‌نماید.

کد خبر: ۵۰۶۲۷۳

سه‌شنبه - ۲۸ ارديبهشت ۱۴۰۰ / 1400 28 February

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید احمدعلی جمشيدي، هفدهم اسفند 1344، در شهرستان شوشتر به دنيا آمد. پدرش يوسف و مادرش زهرا نام داشت. دانش آموز سوم راهنمايي بود. از سوي بسيج در جبهه حضور يافت. بيست و هشتم شهريور1360، در شوش بر اثر اصابت تركش خمپاره به شهادت رسيد. مزار او در گلزار شهداي شهرستان اهواز قرار دارد.

متن خاطره:

احمد علی را دیدم که شاد و شنگول به طرفم می‌آمد.

پرسیدم: سرحالی؟!

لبخند زد و با خوشحالی صورتم را بوسید و گفت: دارم میرم!

با تعجب نگاهش کردم و گفتم: کجا بسلامتی!؟

احمد علی با خونسردی جوابم داد: کجا؟!! خب معلومه!

کمی حول شدم محکم زدم روی شانه اش و گفتم:اعزام شدی؟!

با قاطعیت جوابم داد: حقم بود.

با تعجب نگاهش می کردم می خواستم بگویم مبارک است برادر که او پیش دستی کرد و گفت: آقای طاهری! اگه میشه  تسبیحت رو بده تا تو جبهه ذکر بگم.

نگاهی به تسبیح یاقوتی خوش رنگی کردم که در دستم بود. لبخندی زدم و گفتم: تسبیح مرا برای چه می خواهی؟!

احمدعلی دستی به تسبیح کشید و صلوات فرستاد. دستم را عقب کشیدم و تسبیح را رها کردم قبل از اینکه به زمین بیفتد احمد علی آن را گرفت. خندیدم و گفتم: مال تو!

احمد علی که شروع کرده بود به ذکر گفتن در جوابم گفت: نه.

گفتم: چی، نه؟

به چشمهایم خیره شد و گفت: امانت باشه. اگه امانت نباشه، قبول نمی کنم.

لبخندی زدم و گفتم: قابل نداره.

اما احمد علی زیر بار نمی رفت و من به ناچار گفتم: باشه.

از کنارم که دور می شد گفت: برایم دعا کن داداش

گفتم: محتاجیم به دعا

کمی رفت دوباره برگشت و مرا در بغل گرفت و صورتش را بوسیدم و خداحافظی کرد و رفت.

دو روز بعد دوباره دیدمش که آرام به طرفم می آید. پرسیم: چه شده پسر از این طرفها؟!

گفت: اومدم تسبیحت را پس بدم.

با تعجب پرسیدم: چرا؟

نگاهی به آسمان انداخت و گفت: آخه میرم جبهه، ممکنه دیگه برنگردم.

اخم کردم و با ناراحتی گفتم: این چه حرفیه؟

با همان چشمان زیبایش زل زد به چشمانم و گفت: مطمئنم برنمیگردم.

با حیرت نگاهش می کردم قاطعیت خاصی در رفتار و کلامش بود سرش را بوسیدم و گفت: خب، پیشت باشه.

گفت: نه امانت  رو باید برگردوند.

با دلخوری نگاهش کردم و گفتم: حالا که اصرار می کنی، باشه و تسبیح را گرفتم.

با رفتنش غم سنگینی روی دلم نشست. هر وقت آن لحظات را به یاد می آورم، نمی توانم اشک چشمانم را کنترل کنم.