دلنوشته همسر شهید محمد جعفر حسینی برای شهدای حادثه تروریستی مدرسه سیدالشهدای کابل

جانستانم، کابلستانم، افغانستانم دنیا به تو زندگی‌ها بدهکار است

نوید شاهد - دخترم! عروسکت بی‌تاب بود، لالایی که برایش میخواندی را از بر شده بودم... آهسته بغلش کردم با همان ظرافتی که تو در آغوشت میکشیدی!!! برایش لالایی خواندم؛ نگران نباش عزیزکم! روی پایم خواباندمش! عروسکت عادت داشت... اسمش چی بود؟ یادم آمد! بهار... نازدانه‌ی من قول می‌دهم دیگر اسمش را فراموش نکنم؛ وقتی از مکتب می‌رسیدی سری به قابلمه و بشقاب پلاستیکی‌ات هم میزدی؛ امروز کمی نامرتب بود... به سلیقه خودت چیدمشان! لباس‌های چین‌دار صورتی و گلدارت را هم بوییدم..

کد خبر: ۵۰۵۷۹۱

چهارشنبه - ۲۲ ارديبهشت ۱۴۰۰ / 1400 22 February

به گزارش نوید شاهد همسر شهید محمد جعفر حسینی برای شهدای حادثه تروریستی مدرسه سیدالشهدای کابل شعری را نوشته است که در ادامه می خوانید.

دخترم! عروسکت بی‌تاب بود،

لالایی که برایش میخواندی را از بر شده بودم...
آهسته بغلش کردم با همان ظرافتی که تو در آغوشت میکشیدی!!!
برایش لالایی خواندم؛
نگران نباش عزیزکم! روی پایم خواباندمش!
عروسکت عادت داشت...
اسمش چی بود؟
یادم آمد! بهار...
نازدانه‌ی من قول می‌دهم دیگر اسمش را فراموش نکنم؛
وقتی از مکتب می‌رسیدی سری به قابلمه و بشقاب پلاستیکی‌ات هم میزدی؛
امروز کمی نامرتب بود...
به سلیقه خودت چیدمشان!
لباس‌های چین‌دار صورتی و گلدارت را هم بوییدم...
بوی تو هنوز در خانه‌ام هست؛
کاش وقتی روسری نویی که چند روزیست برایت خریدم را سرت می‌کردم...
روسری آبی به صورت زیبایت چقدر می‌آمد...
من که نمی‌دانستم دیگر نمی‌آیی دختر مادر!!!
می‌خواستم عید فطر سرت کنم که عید یک ماه بندگی‌ات بود؛
یکی از کتاب‌هایت را جا گذاشته بودی! چه خوب که کتابت را یادگاری دارم...
برای پس شَو(سحر) صدایت زدم، چقدر معصومانه خوابیده بودی!
محبت مادرانه‌ام می‌گفت بیدارش نکن طفلکم را؛ می‌گویم فردا را روزه نگیر!
دختر با ایمانم روزه‌ات را گرفتی؛
هم زبان روزه هم بدون خوردن پس شَوی(سحری) شهیده‌ات کردند...
در خیالاتم زبان حال مادران غم دیده...
«صابرم! صبرشان به سر رسیده اما خودت مرهم‌شان باش»

من هنوز در هوایت نفس نکشیده‌ام...
خاکت را در دستانم مشت نکردم که تماما نفسش بکشم و بویش را تا ابد در جانم داشته باشم...
در سوز و سرمای افغانستان سر در خانه‌هایی که قندیل بسته‌اند را ندیده‌ام...
گونه‌‌ی گل انداخته زردآلوهایت را فقط شنیده‌ام...
شیرینی خربزه‌های تابستانت را نچشیده‌‌ام...
خنکای باد نورستان را بر صورتم احساس نکرده‌ام...
پنجره‌های چوبی خانه‌مان را با قیژ قیژ صدایشان باز نکرده‌ام...
در بازار رنگارنگت هم قدم نزده‌ام...
چقدر خودخواهم من!!!
فقط کمی از خوبی‌هایت گفتم!
انفجارت را هم ندیده‌ام!!!
اشک مادر و آه پدری را هم ندیده‌ام!!!
پریشانی دخترکی قلم به دست را با چشمانم ندیده‌ام!
صداهای مهیب را هم نشنیده‌ام!!!
زینبم که به مکتب برود و نگران آمدنش باشم را هم حس نکرده‌ام!!!
من همه اینها را درک نکردم!!!
اما دختر کابلم...
دختر دشت برچی...
دختر همانجایی که اگر من هم در دشت برچی‌ام بودم...
دختر من هم شاید در آن مکتب می‌بود!
من عاشقانه دوستت دارم کشور غم دیده‌ام...
من هرجا باشم دختر دشت برچی هستم...
غم‌هایت عمق جانم را می‌سوزاند...
مادر غم دیده...

افغانستانم!
من دختر دشت برچی هستم...
نامم، جانم، اشک چشمانم فدای غم‌هایت...
جانستانم، کابلستانم، افغانستانم دنیا به تو زندگی‌ها بدهکار است...
«رحمان رحیمم... جانستانم...»