گفتگو با جانباز و آزاده 10 ساله روانسری؛

یقه ی نجات بخش

نوید شاهد - "محمد صالح مرادی" از اسرای «رمادیه 1» از خاطرات خود اینچنین میگوید: سردرد شدیدی داشتم. من را به بیمارستان الرشید بغداد بردند، آنجا اسیر ایرانی را دیدم که متوجه شدم او و چند نفر دیگر از مفقودین هستند. به سرعت نامشان را روی یقه ی پیراهنم نوشتم و در اردوگاه به دست صلیب سرخ رساندم.

کد خبر: ۵۰۴۴۰۱

يکشنبه - ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۰ / 1400 05 February

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه؛ این بخشی از خاطرات ناگفته آزاده و جانباز روانسری "محمد صالح مرادی" از اسرای «رمادیه 1» است که در تاریخ 12 شهریور 1361 با برادران سپاهی به هنگام گشت و شناسایی دشمن بعثی در مناطق عملیاتی شمال شرقی نفت شهر، با عراقی ها به مدت چند ساعت درگیر  می شود و سپس به اسارت درمی آید او در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد کرمانشاه به روایت های دفاع مقدس و دوران اسارت می پردازد که در ادامه می خوانید:

نوید شاهد کرمانشاه: لطفا از نحوه حضورتان در جبهه و اینکه چطور به درجه ی جانبازی رسیدید بفرمایید.

محمد صالح مرادی: سال های ابتدایی جنگ تحمیلی بود که من در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مشغول خدمت بودم. 12 شهریور 1361 با برادران سپاهی به هنگام گشت و شناسایی دشمن بعثی در مناطق عملیاتی شمال شرقی نفت شهر، با عراقی ها به مدت چند ساعت درگیر شدیم که متاسفانه چند تن از دوستانمان از جمله؛ حبیب محمدی و شهید نجبایی را از دست دادیم و بنده هم زخمی و به اسارت درآمدم.

نوید شاهد کرمانشاه: زمانی که به اسارت درآمدید دشمن با شما چگونه برخوردی داشت ؟

محمد صالح مرادی: هیچگاه لحظه های اسارت از نظرم دور نمی شود چرا که دشمن با بدترین شیوه غیر انسانی با ما برخورد می کرد. ما را به بغداد بردند و به استخفارات عراق تحویل دادند. 3 ماه و هفت روز در سلول های زندان آنجا ماندم و بعد از آن ما را به اردوگاه رمادیه یک عراق در مرز اردن انتقال دادند. قبل از ورود به اردوگاه با شکنجه از ما پذیرایی کردند. بعد از چند ماه خودم را به صلیب سرخ معرفی کردم و توانستم با خانواده ام در ایران ارتباط برقرار کنم.

نوید شاهد کرمانشاه: در چه عملیات هایی شرکت کردید؟

محمد صالح مرادی: در عملیات بزرگ یا امیرالمؤمنین (ع) در منطقه عملیاتی سومار، هفت دهنه وگیسکه (شرق مندلی) شرکت داشتم که حدود یک ماه طول کشید. این عملیات باعث آزاد شدن مناطق وسیعی از جمله؛ نفت شهر،  پاسگاه سلمان کشته، شتر مل (شتر گلو) و شرق مندلی از خاک عزیزمان ایران شد.

نوید شاهد کرمانشاه: از اخلاص و ایمان مردم و جوانان در مقابله با جنگ تحمیلی برایمان بگویید.

محمد صالح مرادی: همه مردم در زمان جنگ احساس مسئولیت می کردند از بچه های کم سن و سال گرفته تا افراد مسن، همچنان که در حال حاضر و در شرایط بحرانی کشور با ورود ویروس منحوس شاهد ایثارگری های جهادگران، بسیجیان، کادر درمان و مردم هستیم.

در دفاع مقدس همه ی جوانان با ایمان و مخلص از جان و مال خود گذشتند و تصمیم به دفاع از وطن و استقلال نظام جمهوری اسلامی ایران گرفتند. ما در آن زمان فقط یک هدف داشتیم، شکست دشمن بعثی عراق و آزاد سازی خاک وطن از دست اشغالگران پلید بعث عراق این همه شهید و جانباز، آزاده و مفقود گویای حقیقت است.

نوید شاهد کرمانشاه: رسالت شما به عنوان شهید زنده در حال حاضر چیست؟

محمد صالح مرادی: رسالت ما به عنوان جانباز و شهید زنده انقلاب، بیان رشادتها و از جان گذشتن جوانان این آب و خاک است. باید در راستای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت تمام وقایع و رویداد های جنگ را به اطلاع نسل جوان برسد تا فرهنگ ایثارگری در بین جوانان ایران فراموش نشود و این همه رشادت و جانفشانی بدست آیندگان سپرده شود.

نوید شاهد کرمانشاه: لطفا از خاطراتی که در ذهنتان ماندگار است برایمان بگویید.

محمد صالح مرادی: وقتی اسیر شدم سردرد شدیدی داشتم مرا به بیمارستان الرشید بغداد بردند و آنجا بستری شدم. در این حین با یکی از بچه های اسیر ایرانی به نام طاهر آشنا شدم. بعد از گفتگو و بحث کردن فهمیدم جزء مفقودین است سریع و بدون معطلی اسامی چند نفر از آنها را پشت یقه پیراهنم نوشتم. بعد از ظهر، عراقی ها فهمیدند که این یک نفر مفقود است و سریع او را از من جدا کردند ولی کور خواندن ما کار خودمان را انجام داده بودیم زمانی فهمیدند که من تمام اطلاعات فردی و بازداشتی آنها را یاداشت کرده بودم. وقتی به اردوگاه برگشتم در اولین فرصت گزارش بچه های مفقودی را به نماینده صلیب سرخ دادم که خدا را شکر همه آنها نجات پیدا کردند.

نوید شاهد کرمانشاه: در پایان اگر سخنی دارید بفرمایید.

محمد صالح مرادی: نام نهادن روز جانباز، شهید و آزاده بر روی تابلو و یا داخل تقویم مهم نیست مهم آن است که مسئولین پایبند باشند به فرهنگ ایثارگری باشند و آنها را فراموش نکنند عمده احتیاج خانواده معظم شهدا و جانبازان و آزادگان فقط محبت است.

انتهای پیام/

گفتگو از- شهرزاد سهیلی