خاطره| حُسن خلق ستودنی «شهید الله‌کرمی»

نوید شاهد _ همسر شهید مدافع حرم «جواد الله کرمی»، در خاطره‌ای از او می‌گوید: «یکی از ویژگی‌های رفتاری آقا جواد که مورد تایید همه اطرافیانش بود،‌ تواضع و خوش برخوردی ایشان بود. این حسن خلق را از مادر بزرگوارشان به ارث برده بودند....» ادامه این خاطره از شهید مدافع حرم «جواد الله‌کرمی» را در پایگاه خبری نوید شاهد تهران بزرگ بخوانید.

کد خبر: ۵۰۲۸۲۶

چهارشنبه - ۱۸ فروردين ۱۴۰۰ / 1400 18 January

به گزارش خبرنگار نوید شاهد تهران بزرگ، شهید مدافع حرم «جواد الله کرمی» دوم تیرماه سال۱۳۶۰ در تهران دیده به جهان گشود. او در ۱۹ اردیبهشت سال ۹۵ در جریان حمله نیروهای تکفیری به خان‌طومان به شهادت رسید. پیکر مطهر این فرمانده شهید بعد از ۴ سال در جریان تفحص پیکر شهدا کشف شد و ۱۰ خرداد ۹۹ به میهن بازگشت.

«زینب اهوارکی» همسر شهید الله کرمی، ۲۱ ساله بود که زندگی مشترکش را با این شهید عزیز آغاز کرد و حاصل ازدواجشان دو فرزند به نام‌های «علی‌اکبر» و «زهرا» است. در ادامه خاطره‌ای از زبان همسر شهید را می‌خوانید.

همسرشهید مدافع حرم «جواد الله کرمی» در خاطره‌ای از او روایت می‌کند:

«یکی از ویژگی‌های رفتاری آقا جواد که مورد تایید همه اطرافیانش بود،‌ تواضع و خوش برخوردی ایشان بود. این حسن خلق را از مادر بزرگوارشان به ارث برده بودند. با همه، چه کوچک و چه بزرگ، با محبت و تواضع برخورد می‌کردند؛ گویی به رحمت واسعه الهی متصل بود. تا جایی که در توانش بود به دیگران کمک می‌کرد. همیشه لبخند به لب داشت و با یک برخورد همه را جذب میکرد.

به یاد دارم که یک روز خانم همسایه‌مان می‌گفت: «همسرم به خیلی از افراد مذهبی انتقاد دارد ولی همیشه به من میگوید آقا جواد یک مومن بااخلاق است. واقعا اخلاقش آدم را جذب می‌کند».

اینگونه نبود که ایشان فقط با یک قشر و یک تیپ خاصی از افراد ارتباط داشته باشد؛ با همه جور آدمی ارتباط می‌گرفت. خیلی از آنها اصلا تیپ و ظاهر مناسبی هم نداشتند. وقتی «آقا جواد» از کنارشان رد می‌شد، به گرمی با آن‌ها برخورد می‌کرد و تحویلشان می‌گرفت. من اوایل ازدواج تعجب می‌کردم و می‌گفتم: «چقدر جالب است که با همه تیپ‌هایی سلام و علیک می‌کنید!» می‌دیدم که خیلی از این جوان‌ها را جذب کرده بود و آن‌ها چقدر به آقاجواد محبت داشتند.

بعد از شهادت ایشان، یکی از دوستانش می‌گفت: « اگر ما یک حرف تلخ از آقاجواد شنیده بودیم اینقدر از فراقش دلمان نمی‌سوخت. اما دریغ از یک حرف تلخ!»

انتهای پیام/