مبادا از قافله وحدت با مسلمانان دور بمانید!

نوید شاهد - شهید «منصور آجرلو» در قسمت دوم وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «قافله ای از میلیونها سال قبل در حرکت است و هر سال و هر روز و هر ساعت و هر لحظه یک سری از افراد را با خود می برد، وای به حال کسی که با این قافله که سفر آخرت را در پیش دارد، همراه نشود و توشه و آذوقه این سفر اخروی را همراه نداشته باشد.»

کد خبر: ۵۰۲۴۷۵

پنجشنبه - ۱۲ فروردين ۱۴۰۰ / 1400 12 January

به گزارش نوید شاهد شهرستان های استان تهران، شهید منصور آجرلو یادگار «مراد» و «فضه خاتون» دهم فروردین ماه 1345 در روستای شوش آباد از توابع شهرستان ورامین به دنیا آمد. ایشان دانشجوی سال دوم دوره کاردانی در رشته تربیت معلم بود که به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. این شهید گرانقدر در یازدهم بهمن ماه 1365 در شلمچه به شهادت رسید. پیکرش مدت ها در منطقه ماند و پس از تفحص، در گلزار شهدای امامزاده عبدالله روستای جلیل آباد تابعه شهرستان پیشوا به خاک سپردند.

قسمت دوم متن وصیت‌نامه شهید را در ادامه می‌خوانیم:

بسم رب شهدا و الصدیقین

« وَلا تَحسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللَّهِ أَمواتًا بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقونَ»

خدایا! تو را شکر و سپاس که بر من منت نهادی و مرا به اینجا کشاندی. خدای من! این بنده فقير و گنهکار تو، این بنده ضعیف و جاهل تو، از تو شکر گزاری می کند که بعد از یک عمر گناه و خطا و عصیان و سرکشی از فرامین تو به من توفیق دادی که در راه تو، از خانه و زندگی و پدر و مادرم و همه عزیزانم دست بکشم و آنها را رها کنم و به سوی مکان مقدسی آمدم که انتهایش به لقاء تو می رسد.

خدایا! تو را شکر که مرگ این بنده شرمنده خود را در بستر و روی تخت بیمارستان قرار ندادی و توفیقم دادی که در خونم بغلتم تا روز قیامت، روزی که، تمام پرده ها و حجاب ها کنار می رود و روزی است که فرمودی: «يعرف المجرمون بسیماهم...» «گناهکاران آن حقیقت باطنی آنها آشکار می شود»، بتوانم در مقابل ملائکه تو و انبیاء تو و در پیش ائمه اطهار و اولیاء و شهداء تو سرم را بلند کنم و از آتش عذاب تو در امان باشم.

خدایا! درست است که یک عمر خطاء و گناه کردم، جز در این مدت 20 سال عمرم «كل ذنب اذنبته و كل جرم اجرمته و كل قبيح اسررته و كل جهل عملته». ولی ای خدای غفار و رحمان و ستار، باز امیدوار به رحمت واسعه و خاصه تو هستم و الآن که در میان نخلستان های جنوب کشور و آغشته به خون شهیدان نشسته ام از همه گناهانم توبه کردم و پشیمانم و به درگاه تو پناه آوردم و به وحدانیت خودت شهادت می دهم و رسولان بر حق تو را که خاتم آنها، گل سرسبد انسان ها، حضرت محمد (صلی الله عليه وآله) را به عنوان پیامبران تو میشناسم و علی بن ابی طالب (ع) را اولین امام و جانشین بلافصل بعد از پیغمبر اکرم (ص) می‌دانم و یازده امام بعد از او را که آخرین این ستارگان درخشان حضرت ولی عصر مهدی موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می باشد را به عنوان امامان و پیشوایان خود می دانم.

ای خدای مهربان! اگر من دستم خالی است و آلوده به گناه هستم اما وقتی از خانه حرکت کردم، زیارت قبر پاره جگر رسول خدا (ص)، پاره قلب بی بی خانم فاطمه زهرا (س)، امام حسین (ع) را هدف حرکت قرار دادم و حالا متوسل به او می شوم که خدایا! به حق امام حسین (ع) این شهید همیشه زنده تاریخ بشریت قَسَمت می‌دهم که مرا ببخش و از این دنیای پر از آشوب و گناه ببر و اگر من روسیاهم اما اربابم حسین (ع) روسفید است و به خاطر ارباب غلامش را هم ببخش. خدایا! اگر لطف تو نبود من نمی توانستم به ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین (ع) لبیک بگویم.

اما ای خانواده گرامی‌ام و ای ملت مسلمان و ای جوانان هم سن و سال خودم! قافله ای از میلیونها سال قبل در حرکت است و هر سال و هر روز و هر ساعت و هر لحظه یک سری از افراد را با خود می برد، وای به حال کسی که با این قافله که سفر آخرت را در پیش دارد، همراه نشود و توشه و آذوقه این سفر اخروی را همراه نداشته باشد.

ای عزیزان، من که نتوانستم به اندازه نیازم توشه آخرتم را زیاد کنم اما به امید رحیمیت خداوند و به امید غفاريت خداوند و به امید شفاعت مولایم حسین (ع) و مادرش فاطمه (س) از این دنیای پر از آشوب و بلا هجرت می کنم.

ای برادران و خواهران دینی‌ام! سعی کنید به سفارشات کتاب آسمانی قرآن کریم و انبیاء و ائمه (عليهم السلام) و اولیاء و اوصياء خداوند و این مرد استوار و خستگی ناپذیر حضرت امام امت که به ما مسلمانان عزت و شرف و سربلندی دادند گوش فرا دهید و به آن جامه عمل بپوشانید.

ادامه دارد...