نخبه شاهد همدان؛

دانشجویانم سرمایه‌های من هستند

نوید شاهد_ دکتر حاتم حسینی از نخبگان جامعه شاهد و ایثارگر از حاصل 37 سال تلاش خود بدون حضور پدر می‌گوید.

کد خبر: ۵۰۱۶۵۶

يکشنبه - ۲۴ اسفند ۱۳۹۹ / 1399 24 December

به گزارش نوید شاهد همدان، جعفر حسینی یکی از شهدای استان کرمانشاه در بیست و یکم فروردین ماه ۱۳۶۳ در نوسود به شهادت رسید، فرزند این شهید بزرگوار دکتر حاتم حسینی اکنون به عنوان دانشیار دانشگاه بوعلی سینا در رشته علوم اجتماعی گرایش جمعیت شناسی، مشغول به تدریس و از نخبگان حوزه ایثار و شهادت است که به گفت و گویی با این نخبه جوان می‌پردازیم.
نوید شاهد_ آقای دکتر حسینی لطفا خود را معرفی کنید؟
حسینی: حاتم حسینی متولد اول فروردین ماه ۱۳۴۹ در شهرستان پاوه هستم که اکنون به عنوان دانشیار و از سال ۱۳۹۷ تاکنون رئیس دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی دانشگاه بوعلی سینا مشغول به کار هستم.
نوید شاهد_ در زمان شهادت پدر چند سال داشتید؟ چنانچه خاطره‌ای از شهادت ایشان دارید بفرمایید؟
حسینی: در زمان شهادت پدرم کلاس دوم راهنمایی بودم، پدر زمان حیات به شدت به تحصیل فرزندان خود اهمیت می‌داد و تلاش داشت تا ما شش فرزند تحصیلات عالیه داشته باشیم و حتی زمانی که در روستا زندگی می‌کردیم خواهرم را به مدرسه روستا می‌فرستاد تا ایشان درس بخوانند.
نوید شاهد_ آقای دکتر حسینی بخشی از موفقیت‌های خود را به عنوان نخبه شاهد نام ببرید؟
حسینی: بنده از سال ۱۳۷۸ که به استان همدان آمدم در دانشگاه بوعلی مشغول به تدریس شدم و اکنون PHD تخصصی جمعیت شناسی از دانشگاه تهران، دانشیار جمعیت شناسی دانشگاه بوعلی سینا، ۱۷ عنوان کتاب درسی در زمینه‌های جمعیت شناسی، ۵۰ عنوان مقاله علمی و پژوهشی و ISI، در سال‌های مختلف به عنوان استاد نمونه آموزشی در مبحث علمی و پژوهشی، از سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۹ در ده سال مختلف پژوهشگر برتر دانشکده و در سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۸به مدت پنج سال پژوهشگر برتر آموزشی در رشته جمعیت شناسی و عضو هیئت علمی گروه اجتماعی بودم و تعداد قابل توجهی از دانشجویانم به مدارج بالای علمی دست یافته اند که آن‌ها را به عنوان سرمایه‌های کاری خود می‌دانم.
نوید شاهد_ اگر پدر در قید حیات بودند از جایگاه و موفقیت کنونی شما راضی بودند؟
حسینی: سوال بسیار سختی است بخاطر اینکه موفقیت‌های من تا این مرحله زیاد نیستند و بعد از گذشت 22 سال  اشتغال در دانشگاه بوعلی سینا زیاد رضایت بخش نیست، ولی شاید اگر پدرم در قید حیات بود راضی بود.