در استقبال از یادواره «لشکر فرشتگان تاریخ ساز»:

پوستر(2) | شهیده جانباز "سمیره مسمایی"

نوید شاهد - به مناسبت برگزاری یادواره «لشکر فرشتگان تاریخ ساز» در کرمان، زندگی نامه شهیده جانباز "سمیره مسمایی" را با هم مرور می کنیم.

کد خبر: ۴۹۹۹۵۲

شنبه - ۰۲ اسفند ۱۳۹۹ / 1399 02 December

به گزارش  نوید شاهد کرمان، بانو "سميره مسمایی" دختری از جنس دریا در سال ۱۳۳۷ در جزیره مینو دیده به جهان گشود. پدرش از دریادلان صیاد بود و سایبانی امن برای او در زندگانیسش بود. سمیره امدادگر بود و زمانی که خرمشهر توسط دشمن اشغال گردید دیگر تاب ماندن نداشت و با اشتیاق هرجه تمام تر خود را به خطه عاشورای ایران رساند.

سميره دختری دلیر و خستگی ناپذیر که پابه پای دیگر رزمنده ها از خاکش در برابر اشغال گران دفاع کرد و مرهمی بود بر پیکر زخم دیده شان در پاییز ۱۳۵۹ بود که ترکش خمپاره ها به چشمان پر فرو میره اصابت کرد و بعد از آن سمیره با چشم دل به زتدگای اش ادامه داد در اواخر سال ۱۳۵۹ به اردوگاه جنگ زده های جیرفت رفتند و بعد از آن به علت گرمای هوا اردوگاه را به کرمان منتقل کردند. در بهار ۱۳۹۹ بعد از تحمل ۳۶ سال درد ناشی از جانبازی به دیدار حق شتافت و شربت شهادت را سر کشید.

خاطره ای از جانباز شهید "سميره مسمایی":

سالها از آزادی و آرام گرفتن خرمشهر می گذرد، اما هنوز باد و خاطره این شهر زیبا را فراموش نمی کنم ، خرمشهر مانند درختی بود که هر روز شاخ و برگش را بی رحمی جدا می کردند. تمام فصلهای خرمشهر فصل پاییز بود. هیچ کس بهارش را باور نداشت . سال ۵۹ تمامی پیکر خرمشهر را درد فرا گرفت و بعد از آن خرمشهر خولین شهر شد. منزل ما در جزیره مینو از توابع خرمشهر بود آن زمان هیچ کس باور نمی کرد که عراق به ایران حمله کند . گوش ما اصلا با صدای خمپاره و آتش آشنا نبود.

بین ما و عراق فقط یک دریا قرار داشت دریایی که پردانمان با آن خو گرفته بودند. هر روز پدر هم سوار بر قایق می شد و دل به دیامی سپرد نزدیکی های ظهر می امد و صدا مي زد تعال بنتي " دخترم بیا امروز دریا بامابار شد و تور مارا پر از ماهی کرد. روزها به آرامی عی گذشت تا اینکه سال ۱۳۵۹ فرا رسید و کم کم ما با صدای توپ و خمپاره آشنا شدیم و دیگر آرام و قرار نداشتیم و هواپیماهای عرافی دائما شهر را بمباران می کردند.

پایان پیام/