شیرین ترین لحظات یک عکاس از 26 سال هم نشینی با امام خمینی (ره)

نوید شاهد- از سال 1342 تا زمان رحلت امام (ره) در کنار ایشان بوده و از سال های همنشینی با بنیانگذار انقلاب اسلامی خاطره های فراوانی دارد. برای اینکه در کنار امام (ره) باشد و از ایشان عکاسی کند آرام و قرار نداشته و انگار که آن روزها در زندگی اش طور دیگری نفس کشیده و حال و هوایی غیر از همیشه داشته است. «حجت الله الهیان بروجنی» را می گویم؛ عکاسی که 26 سال از جوانی خود را در کنار امام خمینی (ره) گذرانده و ناگفته های بسیاری از آن همنشینی دارد. او در یکی از روزهای ایام الله دهه فجر میهمان پایگاه خبری نوید شاهد بود و از شیرینی های عکاسی از امام خمینی (ره) گفت.

کد خبر: ۴۹۸۷۲۱

سه‌شنبه - ۲۱ بهمن ۱۳۹۹ / 1399 21 November

شیرین ترین لحظات را حین عکاسی از امام (ره) تجربه کردم

«حجت الله الهیان بروجنی» که سال ها در کنار امام (ره) بوده و از ایشان در ایران و فرانسه عکاسی کرده در ابتدای گفت و گو با خبرنگار نوید شاهد از بیوگرافی اش گفت و تعریف کرد: من در سال 1325 در «بروجن» از توابع «اصفهان» متولد شدم و از سال 1341 عکاسی کردم. یک دوره عکاسی در اصفهان دیده بودم و به تهران آمدم، درست همان سالی که امام (ره) را دستگیر کردند. من آن موقع در عکاسخانه «شهرزاد» در چهار راه مولوی کار می کردم. آقا را پس از دستگیری به باغشاه آوردند و وقتی از این موضوع خبردار شدم به هر زحمتی بود خودم را به آنجا رساندم. اما موفق به عکاسی نشدم چون نمی توانستم دوربین را با خودم به آنجا ببرم.

عکاسی از تظاهرات انقلابی در اصفهان

«الهیان» درباره اولین عکسی که از اتفاقات مربوط انقلاب اسلامی گرفته،گفت: بعد از تهران، اولین شهری که در کشور شلوغ شد اصفهان بود و من از تظاهرات مردم عکاسی کردم. البته آن روز نیروهای ساواک از گاز اشک آور استفاده کردند و بعد از تعقیب و گریز فراوان در نهایت دوربین را از من گرفتند. عملیات دستگیری انقلابیون به دستور «ناجی» رئیس ساواک انجام می شد.

عکاسی از امام (ره) در فرانسه

«الهیان» درباره عکاسی از حضرت امام (ره) در فرانسه تعریف کرد: با یکی از همکاران به فرانسه رفتیم که البته خیلی سخت هم خودمان را به آنجا رساندیم. خوب به یاد دارم که از حضرت امام (ره) زیر درخت سیب و در حال نماز خواندن عکاسی کردم. چندین فریم عکس انداختم و نگاتیو ها را به تهران آوردم تا بعد از چاپ با رعایت مسائل امنیتی آنها به دست مردم انقلابی برسد.

عکاسی از ورود حضرت امام (ره) به کشور

این عکاس پیشکسوت که در روز ورود حضرت امام خمینی (ره) به کشور هم در فرودگاه مهر آباد حضور داشته و عکاسی کرده، از آن روز تاریخی تعریف کرد: حس و حالی که آن روز داشتم و جمعیتی که برای استقبال از حضرت امام (ره) آمده بودند را هیچوقت فراموش نمی کنم. از فرانسه که به ایران آمدیم امام (ره) چند هفته بعد به کشور تشریف آوردند. من را به منزل آقای «مستقیمی تهرانی» معرفی کردند که بعدها دفتر تبلیغات اسلامی شد. بعد از فرود هواپیمای امام (ره) نزدیک شدم و چند فریم عکس از ایشان گرفتم. وقتی امام (ره) وارد سالن شدند، چند عکس از ایشان گرفتم و خلاصه هیچ فرصتی را برای ثبت لحظه های ورود ایشان از دست نمی دادم. خبرنگاران خارجی را از در دیگری با خودرو «فورد» به «بهشت زهرا» (س) بردند. در بهشت زهرا (س) برای عکاسان محل اختصاصی در نظر گرفته بودند و در فاصله 5 متری از امام (ره) قرار داشتم. 2 تریلی نان و پنیر از اصفهان به بهشت زهرا (س) آمده بود و به مردم غذا می دادند. صحنه های عجیبی بود که هیچوقت آنها را فراموش نمی کنم. تا امام (ره) به بهشت زهرا (س) برسند چند دقیقه ای طول کشید که از فرصت استفاده کردم و چند عکس از محوطه آنجا گرفتم. امام (ره) با هلی کوپتر آمدند و آنقدر جمعیت زیاد بود که نیروهای بسیج دست هایشان را به هم داده بودند و از این طریق تونل عظیمی را تشکیل دادند تا ایشان به سلامت عبور کند. من درست بغل تونل بودم و وقتی امام (ره) به آنجا رسیدند دستی برای جمعیت تکان دادند که از این فرصت نهایت استفاده را کردم و تا توانستم عکس گرفتم.

الهیان درباره ویژگی های امام (ره) برای عکاسی گفت: شیرین ترین لحظات را حین عکاسی از امام (ره) تجربه کردم. نگرانی از دستگیری توسط ماموران ساواک و سختی عکاسی با دوربین آنالوگ را شیرینی هم نشینی با امام (ره) جبران می کرد. عکاسی از حضرت امام (ره) با وجود شرایط خاص در آن دوران مانند مسائل امنیتی و ازدحام جمعیت حتی اگر ساعت ها طول می کشید خسته کننده نبود. بدون اغراق می گویم که در محضر امام (ره) بی اختیار دوست داشتم دوربین دست بگیرم و از ایشان عکس بگیرم. عکسی از امام (ره) گرفته ام که در فاصله 60 سانتی متر از ایشان قرار دارم و بسیار زیباست، طوری که انگار ایشان در عکاسخانه نشسته اند. همان ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی عکس را به موزه آثار حضرت امام (ره) تقدیم کردم و امروز در جماران قرار دارد.

حال و هوای عجیب در روز سفر امام (ره) از مدرسه علوی به قم

«الهیان» همراه با امام (ره) از مدرسه علوی به قم رفته است و در این باره تعریف کرد: صبحی که امام (ره) از مدرسه علوی به قم تشریف بردند را هیجوقت فراموش نمی کنم. بوی اسپند کوچه را پر کرده بود. وقتی خودرو رسید، اول احمد آقا و سپس امام (ره) از مدرسه بیرون آمدند. خودرو که حرکت کرد مردم که برای سلامتی امام (ره) اسپند دود می کردند با حسرت ایشان را تماشا می کردند. نزدیک قم در کنار جاده چند دقیقه ای توقف کردیم از فرصت پیش آمده استفاده کردم و چند عکس از زاویه های مختلف از امام (ره) انداختم. وقتی به قم رسیدیم از مردمی که به استقبال آمده بودند هم چند عکس گرفتم. امام (ره) دستور داده بودند که با من تماس بگیرند تا به دیدارشان بروم. به همراه مادر، خاله و عمه ام به قم رفتیم. وقتی خدمت امام (ره) رسیدیم ایشان در حال گفت و گو با شخصی بودند که در «باغشاه» آن روزها و میدان «حر» امروز تیر خورده است. امام (ره) در رعایت نظم و حقوق افراد بسیار دقیق بود.

مغازه ای که به برکت امام (ره) دارم

«الهیان» در کنار مسجد امام (ره) میدان نقش جهان اصفهان مغازه عکاسی دارد و از این طریق چرخ زندگی اش را می چرخاند. مغازه ای که پسرانش هم در آنجا کار می کنند و شغل پدرشان را ادامه می دهند. اما این مغازه هم از امام (ره) برایش به یادگار مانده است. او درباره نحوه خرید این مغازه گفت: در ملاقاتی که با امام (ره) داشتم از کسب و کارم پرسیدند و من گفتم که در اداره فرهنگ و هنر مشغول هستم اما زندگی ام به سختی می گذرد. آقای «رسولی» را خواستند و به او چیزی گفتند. وقتی خداحافظی کردم و از آن اتاق بیرون آمدم متوجه شدم که پولی را برای عکاسی های من کنار گذاشته اند. البته به دلیل اینکه عاشق امام (ره) بودم و به همین دلیل همراهی شان می کردم آن پول را قبول نکردم. آقای «رسولی» وقتی نامه ای که از امام (ره) گرفته بود را باز کرد با تعجب رو به من کرد و گفت: برای امام چه کرده ای که دستور داده اند برایت مغازه بخریم. مادرم آنقدر خوشحالی کرد که حاضران خنده شان گرفت. در سال 58 با کمک استاندار اصفهان نمایشگاهی از عکس هایم را در مغازه ام برگزار کردم که مورد استقبال چشمگیری از سوی مردم قرار گرفت.  تصمیم دارم اگر شرایط مهیا باشد، عکس های مربوط به انقلاب اسلامی و حضرت امام (ره) را در مجموعه ای به چاپ برسانم.

گفت و گو از رضا افراسیابی