پرگشودن در آسمان حريم عشق

نوید شاهد- شهيد "علی حقيقی پور" در وصیت خود می نویسد: «آنگاه لباس خون بر تن کردند و عاشقانه در آسمان حريم معشوق خويش پرگشودند و مانند شمع دريایی وجود يار سوختند و آخ هم نگفتند ولی آنان که عشقشان از هر عشقی سوزانتر و گرمتر است و تمامی عاشقان از عشق او...» متن کامل وصیت نامه این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۴۹۸۵۵۰

چهارشنبه - ۱۵ بهمن ۱۳۹۹ / 1399 15 November

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد "علی حقيقی پور" سوم فروردین سال 1339 در استهبان دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد. او روزها کار می کرد و شب ها درس می خواند تا اینکه مدرک دیپلم را با موفقیت اخذ کرد. پس از آغاز جنگ تحمیلی به جبهه رفت و سرانجام 14 بهمن ماه 1365 به شهادت رسید. پيکر پاکش در گلزار شهدای استهبان به خاک سپرده شد.

متن وصیت نامه: پرگشودن در آسمان حريم عشق
به نام الله پاسدار حرمت خون شهيدان و به نام او که همه از او هستيم و در آخر هم به سوی او باز خواهيم گشت و با سلام به پيشگاه مقدس و با عظمت حضرت مهدی موعود يگانه منجی انسان ها و با سلام و درود به نايب برحقش روح الله و با درود به ارواح مطهر شهدا که چه زود پرپر شدند و چه زود به غارت رفتند آنان که سرود عشق سرودند و با اشک شقايق وضو ساختند آنانی که کفن عشق پوشيدند و در اردوگاه ساکنان حق خيمه زدند و به وصال تنها کسی که به وجودش عشق می ورزيدند رسيدند و آنگاه لباس خون بر تن کردند و عاشقانه در آسمان حريم معشوق خويش پرگشودند و مانند شمع دريایی وجود يار سوختند و آخ هم نگفتند ولی آنان که عشقشان از هر عشقی سوزانتر و گرمتر است و تمامی عاشقان از عشق او حسرت می خورند بلی آنانکه از نور شمع وجودشان همه جا منور گشته و از صوت مناجاتشان به درگاه معشوق همه دل ها را می لرزاند و از لحظه ديدارشان مانند مارگزيدگان در برابر خدا.

برای رضا خدا کار کنید
برادران و خواهران من کوچکتر از آنم که پيامی به ملت شهيدپرور بدهم باری چند لحظه ای با شما سخن می گويم امام بزرگوار را فراموش نکنيد و هر کاری که می کنيد برای رضای خدا باشد که ما برای او باشيم برای او کار کنيم در راه او بميريم و خلاصه در او خلاصه شويم. برادر عزيزم حسن آقا مرا حلال کنيد و اگر گاه وقتی ناراحتت می کردم مرا حلال کن و اصلا ناراحتم نباش و برادرم دلداری به خواهران مخصوصا مادر مريم که خيلی زحمت ما کشيده بده و اجر او خدا بدهد و حلال بودی از او بطلب چون خيلی حق گردن من دارد هم جای پدر ما بوده و هم مادر و از پدر و مادر عزيزم حلال بودی می طلبم و مرا حلال کنيد.

گريه برای حسين(ع)
اگر از دست من ناراحت هستند چون کاری من برای آن ها نکردم مرا می بخشند و از تمام دوستان مخصوصا احمد فيروزی که با من يکی بوده حلال بودی می طلبم. در آخر خواهران و برادرانم برایم گريه نکنيد و ناراحت نباشيد و اگر خواستيد گريه کنيد برای ابا عبدالله الحسين گريه کنيد و بر تن آن جوان بی کفن عشق خوشتر است گر آبشار تيغ شهادت وضو گرفت. والسلام عليکم و رحمة الله و برکاته. خداحافظ. علی حقيقی پور. 25 مهر ماه 1364

انتهای متن/
منبع: پرونده فرهنگی، مرکز اسناد ایثارگران فارس