دست‌نوشته | من چطور در خانه می‌ماندم؟

نوید شاهد – همزمان با سالروز شهادت شهید «حسین حاجی‌زاده» دست‌نوشته این شهید گرانقدر منتشر شد.

کد خبر: ۴۹۸۱۳۶

يکشنبه - ۱۲ بهمن ۱۳۹۹ / 1399 12 November

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید حسین حاجی‌زاده، دوازدهم خرداد ۱۳۴۶ در روستای نهاوند از توابع شهرستان تاکستان به دنیا آمد، پدرش اسحاق، کشاورز بود و مادرش بانو نام داشت.

این شهید گرانقدر که تا پایان دوره راهنمایی درس خواند، به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت و دوازدهم بهمن ۱۳۶۵ در سومار توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت ترکش به کتف و پاها، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

پدر جان! انسان باید بالاخره یک روزى بمیرد؛ چه بهتر که در راه دینش، وطنش و رهبرش جان بدهد. عمر، دست خداست؛ کسى چه مى‌داند کى و کجا مى ‏میرد؟! اما در جبهه وضع طورى است که آدم احساس مى‌کند امروز، آخرین روز عمرش است! پدر گرامى! من این راه را با آگاهى تمام قبول نمودم و چندی که جان در بدن دارم، در جبهه خواهم ماند و دشمن نامرد را از خاک پاک میهن اسلامی بیرون خواهیم کرد.

پدر بزرگوارم! شما مادرم را دلدارى دهید و به مادرم بگویید: از صحبت که با هم داشتیم، دیگر فراموش کند؛ وضع دیگر روشن نیست. معلوم مى‌شود این دنیا واقعاً بى‌ارزش است و این را در جبهه‌ها باید فهمید. زمانى که شما پیرمرد ۶۵ ساله بنا به دستور رهبر خود تفنگ بر دست مى‌گیرید و سه مرتبه داوطلبانه به جبهه جنگ مى‌روید، من چطور در خانه می‌ماندم؟

منبع: بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین