گذری بر زندگی سردار شهید "غلامحسین رحمانی"

نوید شاهد -شهید رحمانی از شهدای هشت سال دفاع مقدس است. غلامحسین از همراهان سیاسی جامعه روحانیت بود و در تشکیلات حزب جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد. از سوی بسیج رهسپار جبهه‌های نبرد شد. پس از رشادت‌های فراوان با سمت فرمانده گردان به فیض شهادت نایل گشت.

کد خبر: ۴۹۷۶۴۰

يکشنبه - ۰۵ بهمن ۱۳۹۹ / 1399 05 November

به گزارش نوید شاهد گلستان؛ شهید غلامحسین رحمانی، در تاریخ دهم شهریور ۱۳۳۸ درخانواده‌ای در شهرستان بجنورد به دنیا آمد. پیش از مدرسه او را به مکتب‌خانه فرستادند و سپس در دبستان منوچهری شهرستان علی آباد کتول مشغول به تحصیل شد. اوقات فراغت را به مسجد می‌رفت و یا به ورزش می‌پرداخت. در مقایسه با کودکان دیگر بسیار آرام و ساکت بود. اخلاق و رفتارش از دیگر فرزندان خانواده بهتر بود. دوره راهنمایی را در مدرسه سپهر شهرستان علی آباد گذراند. در این ایام در کار‌های ساختمانی به فعالیت می‌پرداخت. دوره متوسطه را در هنرستان پی گرفت و سال دوم متوسطه بود که در آزمون ورودی دانشسرا قبول شد.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به شغل معلمی که آرزویش بود روی آورد و در دانشسرای تربیت معلم گرگان، تحصیلات خود را ادامه داد. در سال ۱۳۵۸ به عضویت سپاه در آمد. در سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد و سپس در روستای حاجی کلاته، زندگی مشترک خود را آغاز کردند.

غلامحسین از همراهان سیاسی جامعه روحانیت بود و در تشکیلات جزب جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد. اولین فرزند وی در سال ۵۹ به دنیا آمد. از ۱۳۶۰ به عنوان بسیجی به جبهه اعزام شد. در محور بانه - سردشت از ناحیه پا مجروح شد. در سال ۱۳۶۱ فرزند دومش در حالی که او در جبهه‌ها حضور داشت، متولد شد.

در سال ۱۳۶۴ فرزند سوم رحمانی متولد شد و او در همین سال از طرف سپاه به سفر حج مشرف شد. در ۶ فروردین ۱۳۶۵ مسئولیت فرماندهی گردان امام حسن (ع) را در جبهه به عهده گرفت. همرزمان رحمانی صفات اخلاقی بارز وی را تواضع و شجاعت ذکر کرده‌اند.

رحمانی به عنوان فرمانده گردان امام حسن (ع) در کار‌ها با نیرو‌ها مشورت می‌کرد و معمولاً کار‌های سخت و مشکل را، خود عهده دار می‌شد. به خدمت در بسیج و سپاه خیلی علاقه‌مند بود و بیشتر به امور فرهنگی و تربیتی علاقه داشت. مدتی رئیس اولیا و مربیان آموزش و پرورش علی آباد کتول بود.

با آن که در عملیات کربلای ۵، گردان امام حسن (ع) در منطقه عملیاتی فاو خط نگهدار بود. غلامحسین رحمانی به فاو آمده و یکی از دوستانش را واسطه قرار داد تا از فرماندۀ لشکر - مرتضی قربانی - موافقت شرکت در عملیات را بگیرد. فرماندۀ لشکر درخواست او را پذیرفت و او هنگامی که خبر موافقت شرکت در عملیات را شنید از خوشحالی سر از پا نمی‌شناخت. سرانجام در همین عملیات در بهمن ماه سال ۱۳۶۵ به شهادت رسید.