«استجابت دعا»

نوید شاهد - از خانوادهِ شهید «سیدحسین حسینی» روایت شده است: «در اوایل تابستان سال 1363 بود که اصرار بسیاری داشت که به جبهه برود ولی پدرش ممانعت می کرد. تا در یکی از آن شب ها در اتاق دیگر خانه در حال نماز خواندن، گریه می کرد و با خدای خودش نجوا می کرد که چرا به او اجازهِ حضور در جبهه نمی دهند، در همان لحظه پدرش به او گفت: می‌توانی بروی.»

کد خبر: ۴۹۷۲۳۹

دوشنبه - ۲۹ دی ۱۳۹۹ / 1399 29 October

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران: شهید سیدحسین حسینی، یادگار «سیدمصطفی» دهم دی ماه سال 1347 در قزوین متولد شد. از همان کودکی به مسجد و نماز و روزه و فرائض دینی پایبند بود و قرآن و رساله را زیاد مطالعه می نمود. او تحصیلات خود را تا سال اول دبیرستان ادامه داد.

با شروع انقلاب اسلامی در حالی که کمتر از ده یازده سال داشت، در تمام تظاهرات و راهپیمایی ها شرکت می کرد. با شروع جنگ تحمیلی علی رغم مخالفت والدینش شوق و اشتیاقی وصف ناپذیری برای حضور در جبهه داشت تا این که شبی با گریه و زاری از خداوند می خواهد که پدر و مادرش راضی شوند که پدر، این گریه و زاری را مشاهده می کند و همان موقع به او اجازه رفتن به جبهه را می دهد.

شهید حسینی فردای آن روز در پایگاه اسلامشهر (سیدالشهدا) نام نویسی کرده و آموزش نظامی خود را در پادگان شهید باهنر کرج به اتمام می رساند و سپس به جبهه‌ی کردستان اعزام می شود و پس از سه ماه حضور فعال در جبهه برمی‌گردد و درسش را به اتمام می رساند. او دیگر بار در اردبیهشت سال 1364 ابتدا به نست حضور سه ماهه به جبهه رفت ولی با تمدید حضور خود، در عملیات والفجر هشت شرکت جست و نهایتا در جبهه ی فاو به سودای دیرینهِ دل، جامهِ عمل پوشانید و سرانجام در تاریخ بیست و یکم بهمن ماه سال ۱۳۶۴ به شهادت رسید.

ذکر خاطره‌ای به نقل از خانوادهِ شهید:

در اوایل تابستان سال 1363 بود که اصرار بسیاری داشت که به جبهه برود ولی پدرش ممانعت می کرد و می گفت؛ درست را بخوان هر وقت به سن سربازی رسیدی، برو، شهید گفت: شاید جنگ تا آن زمان تمام شود، من می خواهم سهمی از آن داشته باشم،

باز پدرش اجازه نمی داد تا در یکی از آن شب ها در اتاق دیگر خانه در حال نماز خواندن، گریه می کرد و با خدای خودش نجوا می کرد که چرا به او اجازهِ حضور در جبهه نمی دهند، در همان لحظه پدرش او را می بیند و همان شب به او می گوید؛ حالا که اینقدر مشتاق هستی، جلوی رفتنت را نمی گیرم و همین فردا می توانی بروی.