خاطره/عملیات پايگاه ششم شكاري

نوید شاهد- همرزم شهید"سيد علي رضا ياسينی"خاطره ای را از ایشان نقل می کند که بیانگر شجاعت و دلیری این شهید بزرگوار در روزهای سخت جبهه و جنگ است. نوید شاهد خوزستان شما را به مطالعه بخشی از خاطرات دعوت می‌کند.

کد خبر: ۴۹۶۲۸۷

يکشنبه - ۱۴ دی ۱۳۹۹ / 1399 14 October

به گزارش نوید شاهد خوزستان، سرلشگر خلبان شهيد"سيد علي رضا ياسينی"، در فروردين ماه 1330 در شهرستان آبادان و در خانواده مذهبی  به دنيا آمد. پدرش عبدالمطلب نام داشت.در سال 1348 وارد دانشكده خلبانی نيروی هوايی شد و پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز با هواپيمای « اف - 33» به منظور تكميل دوره خلبانی و پرواز با هواپيماهای پيشرفته شكاري به  امريكا اعزام شد.با شروع جنگ تحميلی عراق عليه ايران از جمله خلبانانی بود كه در عمليات غرور آفرين 140 فروندی در حمله به خاك عراق نقش مهمی از خود ايفا نمود. وی در جنگ تحميلی با 2759 ساعت پرواز، يكي از خلبانان موفق نيروي هوايي بود.سرانجام در پانزدهم دی ماه 1373 در سانحه هوايی در نزديكي اصفهان، به همراه فرمانده فقيد نيروی هوايی، شهيد منصور ستاری و تنی چند از فرماندهان عالی رتبه هوايی، به درجه رفيع شهادت نايل آمد.

متن خاطره:

در يكي ديگر از عملياتها، شهيد ياسينی از پايگاه ششم شكاري براي زدن هدفي در عراق به پرواز درمي آيد و بعد از عبور از اروندرود، در محدوده خورموسي با ارتفاع پايين و با سرعت بالا درحال پرواز بود كه ناگهان هواپيما با يك دسته پرندگان برخورد مي كند.

در اين هنگام به دليل شكستن كانپه كابين جلو، شهيد ياسيني بيهوش مي شود. سرتيپ اقدام كه به عنوان كمك در اين پرواز بود، بعد از چند لحظه بيهوشي حالت عادي پيدا كرده و به تصور اين كه ياسيني اجكت كرده، سعي در بازگردادندن جنگنده مي كند ولي به دليل مشكلاتي كه در سيستم ناوبري بوجود آمده بود، راه خود را گم مي كنند.

بعد از دقايقي كه با نااميدي درحال گشتن به دنبال راه بود، ناگهان صداي دلنشيني را كه اكثر خلبان هاي فانتوم با آن آشنا بودند،از طريق راديوي هواپيما مي شنوند و اين صداي شهيد سرهنگ خلبان هاشم آل آقا بود كه بعد از تماس راديويي از طريق ايشان، اعلام مي شود:«ياسيني اجكت نكرده فقط چترش باز شده و بر روي صندلیش نشسته»

آل آقا جلو تر حركت مي کرد و اقدام با كمك شهيد آل آقا، راه پايگاه را در پيش مي گيرد در اين هنگام شهيد ياسيني به هوش مي آمد و درحالي كه تمام صورت او آغشته به خون بود، به دليل ديد بهتر تصميم مي گيرد تا هدايت هواپيما را به عهده بگيرد و درحالي كه مجروح بود، هواپيما را به سلامت در پايگاه بوشهر به زمين نشاند.