گفتگو با جاماندگان قافله شهادت، جانبازان مدافع حرم (2)

ایستادگی تا پای جان

نوید شاهد - مهیار کریمیان از جانبازان مدافع حرم شهرستان ملارد در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد می‌گوید: «با توجه به جانفشانی رزمندگان اسلام در درگیری های شدید که در منطقه خان‌طومان سوریه در سال 95 رخ داد و باعث شد تعداد زیادی از رزمندگان به شهادت برسند، من نیز وظیفه خود دانستم تا پای جان ایستادگی کنم.»

کد خبر: ۴۹۳۳۳۱

چهارشنبه - ۰۵ آذر ۱۳۹۹ / 1399 05 September

مهیار کریمیان در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران گفت: سال 1353 در استان کرمانشاه در خانواده‌ای متدین و مذهبی به دنیا آمدم. تحصیلاتم را تا مقطع کاردانی در رشته کامپیوتر ادامه دادم و بعلت علاقه‌ای که به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران شدم، وارد ارتش شدم.

وی در خصوص روحیه از خودگذشتگی‌اش گفت: پدرم در دوران هشت سال دفاع مقدس در جبهه حضور داشت و به مقام جانبازی نایل گردید. این روحیه پدرم الگویی برای من شده بود و من در دوران دفاع مقدس چون سنم کم بود، اجازه حضور را نمی‌دادند و همین امر سبب شد تا در سن ۱۶سالگی با علاقه و با تشویق پدر و مادرم، راه پدرم را ادامه بدهم و به استخدام ارتش جمهوری اسلامی ایران درآمدم و همیشه آرزوی انتقام گرفتن از خون شهدا را داشتم و عاشق اهل بیت(ع) بودم.

ایشان از اولین باری که به سوریه اعزام شد، گفت: بیست و هشتم اسفندماه سال 94 به عنوان یک تکاور ارتشی به دفاع از حرمین حضرت زینب(س) و حضرت رقیه (س) به کشور سوریه اعزام شوم که با دشمنان تکفیری(داعش) بجنگم که نگذاریم یک آجر از حرمین کم شود و با توفیق الهی و دعای خیر خانواده‌های معظم شهدا، جانبازان و ایثارگران و مردم شریف ایران اسلامی ما در این نبرد سربلند و پیروز شدیم و شادی را به قلب مردم عزیزمان دادیم.

وی در ادامه افزود: سعادت شهادت را نداشتم به درجه جانبازی نائل گشتم و افتخار میکنم که مدافع حرم می‌باشم و حتی اگر در جایی دیگر لازم به حضور باشد تا دشمنان تکفیری و ضدانقلاب و ضداسلام را از بین ببریم، حضور پیدا میکنم و به این لباس مقدس سربازی زیر پرچم سبز آقا امام زمان(عج) و سایه مقام معظم رهبری(مدظله‌العالی) افتخار میکنم.

وی در خصوص دفعات اعزام به سوریه و نحوی مجروحیتش اینگونه گفت: رئیس نیروی انسانی تیپ بودم، با توجه به درگیری‌های شدید با داعش در روزهای سیزدهم و بیست و یکم فروردین ماه سال 1395 به فاصله هشت روز دو مرتبه در سوریه شهر حلب حومه خانطومان از ناحیه سر، کمر، چشم، گوش و اعصاب و روان بر اثر انفجار بمب‌ مجروح شدم.

وی در خصوص رشادت‌های رزمندگان در سوریه افزود: با توجه به درگیری‌های شدید و شهادت چند نفر از همرزمانم هیچ موقع به خودم اجازه ندادم که به ایران برگردم و در همانجا تا پای جانم ایستادگی کردم. در حال حاضر هم در رسانه‌ها مطرح می‌باشد که تکاوران ارتش جمهوری اسلامی ایران در آن تاریخ چه رشادتی باگروهای مسلح داعش کردند و از این درگیری سربلند و پیروز بیرون آمدیم.

کریمیان در خصوص اینکه بعد از مجروحیت مجدد به خدمت ارتش بازگشته است، گفت: با توجه به مجروحیتم می‌توانستم از ارتش جمهوری اسلامی بازنشسته بشوم ولی با علاقه‌ای که به این شغل مقدس دارم به خودم این اجازه را ندادم و باز هم در این لباس مقدس تا پای جان برای وطنم خدمت می نمایم.

کلام آخر این جانباز مدافع حرم اینگونه است: تنها سخنی که با ملت شریف و عزیزمان ایران دارم این است که ما ارتشی‌ها با دعای خیر شما تا خون در رگ‌هایمان داریم پشتیبان ولایت فقیه و حافظ امنیت کشورمان هستیم و کشورهای بیگانه و دشمنان هیچ‌کاری در این چهل سال انقلاب نکرده و بعد از این هم نمیتوانند بکنند. ولی از مسئولین محترم جمهوری اسلامی ایران عاجزانه تقاضا دارم که با خانواده محترم شهدا، جانبازان و ایثارگران دیدار کنند، که آنها عزیزانی از دست دادند و احتیاج به محبت مسئولین دارند و حتما به فرزندان و همسران و پدر و مادر این عزیزان سرکشی مداوم بشود که بدانند مسئولین دلسوز و مهربانی داریم که هر چند جای محبت پدرشان نمی‌شود ولی قدری قوت قلب می‌گیرند.

گفتگو از سعیده نجاتی