خاطرات / روایتی از نحوه شهادت شهید "محمداسماعیل صالحی"

نوید شاهد - «در حال خوردن نان و پنیر بودیم که محمد اسماعیل متوجه جا ماندن اسلحه‌اش در منطقه شد، بلند شد و گفت: من باید بروم اسلحه‌ام را بیاورم. من هر چه به او اصرار کردم که نرو، گفت: نمی‌شود، باید بروم و اسلحه‌ام را بیاورم تا به دست عراقی‌ها نیفتد ...» ادامه این خاطره از شهید "محمداسماعیل صالحی" را در پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان قزوین بخوانید.

کد خبر: ۴۹۳۰۰۸

يکشنبه - ۰۲ آذر ۱۳۹۹ / 1399 02 September

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید محمداسماعیل صالحی، دوم آذر ۱۳۴۶ در روستای شترک‌ماخورین از توابع شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش ‌حسن، کشاورز بود و مادرش رخشنده نام داشت و تا سوم متوسطه درس خواند. این شهید بزرگوار به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت، دوم آذر ۱۳۶۶ در حاج‌عمران عراق بر اثر اصابت ترکش به پا و گردن شهید شد و مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

روایتی از نحوه شهادت شهید محمداسماعیل صالحی

زینب صالحی خواهر شهید محمداسماعیل صالحی روایت می‌کند:

چند روزی از شهادت برادرم، محمد اسماعیل صالحی نگذشته بود که یکی از همرزمان شهید به منزل ما آمد، او با خود کاپشن شهید را به همراه داشت و مقداری پول که از او قرض گرفته بود.

وضع آشفته‌ای داشت و خودش می‌گفت: تا آخرین لحظه‌های شهادت با برادرم بوده است، اصرار کردیم که نحوه شهادت او را برایمان تعریف کند و در حالی که چشمانش پر از اشک بود، گفت: آن روز عملیات شروع شده بود و ما با کمبود نیرو و سلاح مواجه بودیم، رژیم بعث عراق هم از بالا و پایین با ما مقابله می‌کرد.

چندین ساعت مقاومت کردیم، در این مقاومت خیلی از بچه‌های ما زخمی و شهید شدند. بر اثر فشار دشمن، فرمانده ما به اسارت بعثیون در آمد و وقتی بچه‌ها بی‌فرمانده شدند، در روحیه آنها تاثیرات منفی بسیاری گذاشت.

رزمندگان در سطح منطقه پراکنده شده بودند و هر کس به سویی می‌رفت، در همین حال محمد اسماعیل را دیدم که زخمی شده و درد می‌کشد، ما پنج ۶ نفری بودیم، خودمان را به زور به تخته سنگی رساندیم، گرسنگی امانمان را بریده بود، کوله پشتی‌ها را زمین گذاشته و نان و پنیری را که به همراه داشتیم خوردیم.

در حال خوردن نان و پنیر بودیم که محمد اسماعیل متوجه جا ماندن اسلحه‌اش در منطقه شد، بلند شد و گفت: من باید بروم اسلحه‌ام را بیاورم. من هر چه به او اصرار کردم که نرو، گفت: نمی‌شود، باید بروم و اسلحه‌ام را بیاورم تا به دست عراقی‌ها نیفتد، این را گفت و رفت.

هنوز چند قدمی از ما دور نشده بود که خمپاره‌ای به کنار ایشان افتاد، که ما فقط فریاد یا زهرای محمد اسماعیل را شنیدیم و به دلیل تیراندازی‌های شدیدی که در آن محوطه انجام می‌شد امکان جلو رفتن ما نبود. چند ساعتی صبر کردیم تا نیروهای کمکی رسیدند، آنها که آمدند به محل حادثه رفته و با بدن سرد و بی جان او روبرو شدیم، خون زیادی از او رفته بود، یک پایش قطع شده و از ناحیه گلو هم تیر خورده بود.

منبع: پایگاه اطلاع‌رسانی خط سرخ