دعا کنید من رو با جعبه ببرند دامغان!

نوید شاهد - شهید "علی‌اکبر ثوری" در دامغان به دنیا آمد. موقع جنگ، سن و سالی از او گذشته‌بود. در جبهه در قسمت تدارکات مشغول شد. به رزمنده‌ها چای می‌داد. همیشه هم شوخی می‌کرد و دعایش این بود ...» نوید شاهد سمنان در سالروز شهادت، مروری کوتاه بر زندگی این شهید والامقام داشته‌است که تقدیم حضورتان می‌شود.

کد خبر: ۴۹۱۸۹۷

دوشنبه - ۱۹ آبان ۱۳۹۹ / 1399 19 August

دعا کنید من رو با جعبه ببرند دامغان!

به گزارش نوید شاهد سمنان؛ شهید علی‌اکبر ثوری فرزند استادعلی در بیست و یک اردیبهشت سال ۱۳۰۳ در دامغان به دنیا آمد. از نوجوانی شروع به کار کرد. مغازه‌ای برای خود دست و پا کرد و زندگی تشکیل داد. صاحب شش فرزند شد. همزمان با کار به نهضت سوادآموزی می‌رفت تا گذشته را جبران کند. برای قرائت قرآن هم به مسجد می‌رفت.

موقع جنگ، سن و سالی از او گذشته‌بود. در جبهه در قسمت تدارکات مشغول شد. سماور را راه می‌انداخت و به رزمنده‌ها چای می‌داد. همیشه هم شوخی می‌کرد و می‌گفت: «دعا کنید من رو با جعبه ببرند دامغان!»

شصت ساله بود که در هفدهم آبان سال ۱۳۶۲ هنگام دعای توسل دستش را بر سینه گذاشت و به شهادت رسید. در همان‌ جا بعد از دعای توسل برایش در منطقه مراسم گرفتند. پیکر این شهید والامقام در فردوس‌رضای دامغان به خاک سپرده‌شد.

منبع: کتاب فرهنگ‌نامه شهدای استان سمنان-شهرستان دامغان/ نشر فاتحان-قائمی

کاش هنوز بابا بود؛ خاطراتی از شهید علی‌اکبر ثوری

دعایی که شهید "ثوری" در لحظه سال تحویل کرد؛ خاطراتی از شهید علی‌اکبر ثوری