همسر شهید "محمدرضا بهزادپور":

همسرم تشنه شهادت بود

نوید شاهد – همسر شهید "محمدرضا بهزادپور" می گوید: همسرم از شجاعت و بی باکی زبانزد خاص و عام بود، یک فرد بسیار جسور و فعال در حیطه ی کاری خود بود، مرد فوق العاده با ایمان و تشنه ی شهادت بود، که آخر نصیبش شد.

کد خبر: ۴۹۱۲۱۰

سه‌شنبه - ۰۶ آبان ۱۳۹۹ / 1399 06 August

به گزارش نوید شاهد کرمان، تأمین امنیت، تحکیم نظم و اجرای قانون و عدالت، از مهم‌ترین ارکان ثبات و سلامت نظام اجتماعی و سیاسی است که بخش عمده این وظیفه، بر عهده نیروی انتظامی است. نیروی انتظامی تمام تلاش خود را برای تأمین امنیت کشور انجام می‌دهد و مردم قدردان زحمات آنان و ایثارگری های شهدای نیروی انتظامی هستیم.

شهید "محمدرضا بهزادپور" از شهدای نیروی انتظامی شهرستان جیرفت است که در سال 1397 در درگیری با قاچاقچیان در یکی از محورهای مواصلاتی شهر جیرفت زخمی شد و پس از تحمل سه ماه درد و رنج در یکی از بیمارستان‌های تهران به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

به مناسبت هفته نیروی انتظامی، «سمیه سلیمانی پور» همسر شهید "محمدرضا بهزادپور" در گفتگو با خیرنگار نوید شاهد کرمان به بیان خاطرات و سیره زندگی این شهید پرداخت.

نوید شاهد کرمان: ضمن معرفی خود بفرمایید چند سال با شهید زندگی کردید و چند فرزند دارید؟

سلیمانی پور: اینجانب سمیه سلیمانی پور، همسر شهید والامقام "محمد رضا بهزادپور" هستم، در سال ۱۳۷۸با شهید که نسبت فامیلی هم داشتم یعنی (پسرخاله ام) بود ازدواج کردم و از این مرد عالی قدر، دو فرزند پسر دارم که به نام های مانی و میلاد می باشند، میلاد فرزند بزرگ شهید که مقطع دبیرستان است و‌ مانی فرزند دوم شهید که کلاس پنجم ابتدایی می باشند، فرزند بزرگم میلاد، شباهت بسیار عجیبی به همسرم دارند و خصوصیات اخلاقیش، شبیه پدرش است.

نوید شاهد کرمان: درباره خصوصیات اخلاقی شهید توضیح دهید.

سلیمانی پور: همسرم از شجاعت و بی باکی، زبانزد خاص و عام بود، یک فرد بسیار جسور و فعال در حیطه ی کاری خود و مرد فوق العاده با ایمان و تشنه ی شهادت که آخر نصیبش شد. ایشان دو تا خصوصیت بارز داشت که او را از بقیه سوا کرده بود، ایشان بسیار به نماز اول وقت اهمیت می داد، بسیار اهل گذشت و چشم پوشی و بسیار مسئولیت پذیر و فعال بود، روزهای بسیاری دیر به منزل می آمد، به طوری که ناهار ظهر را ساعت های ۳یا ۴بعد از ظهر میل می کرد، وقتی که از او سوال می کردم که چرا این قدر دیر آمدی، در جوابم می گفت؛ ارباب رجوع از روستاهای دور می آیند و راضی نمی شدم که معطل باشند و این خصوصیات نشانه هایی از ایمان و مردم داری و اهمیت به حق الناس داشتن ایشان دارد.

نوید شاهد کرمان: آخرین ماموریتی که منجر به شهادت ایشان شد را تعریف کنید.

سلیمانی پور: شبی که این اتفاق افتاد با شهید و دو فرزندم در پارک ولیعصر جیرفت بودیم که ناگهان تلفن همراه زنگ خورد و فهمیدیم که باید به یک ماموریت اعزام شود. به من گفت که زود آماده رفتن شوید، وقتی دلیلش را پرسیدم در جواب گفت "باید بروم ماموریت" من با دو فرزندم به خانه بازگشتیم و همچنان مثل شب های قبل منتظر آمدنش از ماموریت شدیم.

داداش من ساعت ۱۲شب به منزلمان آمد و گفت که خواهر لباس هایت را بپوش که باید به جایی برویم، من هم هراسان پرسیدم چی شده که این موقع شب دنبال من آمدی؟ او با چشمی گریان و صورتی پریشان در جوابم گفت: محمدرضا در حین ماموریت تیر خورده و الان در بیمارستان بستری است! آن شب انگار دنیا روی سرم خراب شده بود و چشمانم به سیاهی می رفت، مردم زیادی به بیمارستان آمده بودند تا خبری از محمدرضا بگیرند.

زمانی که همسرم شهید شد، تقریبا همه ی همکارهای ایشان و اطرافیان موضوع را اطلاع داشتند، الا من و بچه هایم، تقریبا نزدیک های ظهر داداش من با خانمش آمدند خانه و من مثل همیشه آمدم برای خوش آمدگویی که داداش من گفت بیا به ستاد فرماندهی برویم، من که از چیزی خبر نداشتم با وی به ستاد فرماندهی نزد سرهنگ محمد رضایی (فرمانده انتظامی جیرفت) رفتیم، در بین راه به داداشم گفتم میخواهم به تهران نزد محمدرضا بروم و بهتر است نامه ای از سرهنگ رضایی بگیرم که ناگهان بغض داداشم ترکید و مثل آدم هایی که تنگی نفس دارند، بریده بریده و با چشمانی اشک بار گفت، سمیه جان همسرت به شهادت رسید.

همسرم بعد از عمل های جراحی سخت، دچار عفونت شدید شد و پس از انتقال به بیمارستان سید الشهدا(ع) کرمان دچار بهبودی ۸۰درصدی شد، اما متاسفانه به دلیل اصابت شدید تیرهای دو زمانه و خرد شدن جمجمه، بعد از انتقال به بیمارستان امیر اعظم تهران و بستری شدن به مدت دو ماه، ایشان در تاریخ 19 مهرماه 1397 به مقام شامخ شهادت نایل آمد.

نوید شاهد کرمان: تاکید شده بر مظلومیت شهدای ناجا، چقدر در استان روی شناخته شدن آنها کار شده است؟

سلیمانی پور: نیازی نیست که از مظلومیت شهدا حرف بزنیم، واضح و مبرهن است که کسانی که جانشان را در طبق اخلاص کف دستشان میگذارند، مظلومان تاریخ هستند.

پایان پیام/