ترکش خمپاره، مامور استجابت دعایش شده‌بود

نوید شاهد - همسر شهید "سیدحسین سیدمومنی" می‌گوید: «سیدحسین می‌گفت: آرزویم این است که مانند مولایم حسین (ع) بدون سر به ملاقات پروردگارم بروم. روی تابوت را کنار زدم. ترکش خمپاره مامور استجابت دعایش شده‌بود ...» نوید شاهد سمنان در سه بخش خاطراتی از این شهید گران‌قدر را برای علاقه‌مندان منتشر می‌کند که توجه شما را به بخش سوم این خاطرات جلب می‌کنیم.

کد خبر: ۴۸۹۵۶۹

دوشنبه - ۱۴ مهر ۱۳۹۹ / 1399 14 July

به گزارش نوید شاهد سمنان؛  شهید سيدحسين سیدمومنی نهم مهر ۱۳۳۱ در روستای سلطانيه از توابع شهرستان دامغان به دنيا آمد. پدرش سيدعلی و مادرش زهرا نام داشت. تا پايان دوره ابتدايی درس خواند. جهادگر بود. ازدواج کرد و صاحب سه پسر شد. بيست و دوم بهمن ۱۳۶۰ با سمت مسئول توپ ضدهوايی در تنگه چزابه بر اثر اصابت تركش خمپاره به شهادت رسيد. پيكر وی را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردند.

این خاطرات به نقل از همسر شهید سیدحسین سیدمومنی است که تقدیم حضورتان می‌شود.

- «آرزویم این است که مانند مولایم حسین (ع) بدون سر به ملاقات پروردگارم بروم.»

روی تابوت را کنار زدم. ترکش خمپاره مأمور استجابت دعایش شده‌بود و سرش تنها به پوستی وصل بود. با دیده‌تر و بغضی فروخورده، شهادتش را تبریک گفتم. آن روز به وضوح می‌دیدم چه سبک‌بال و با سرعت بر روی دستان مردم به سوی خانه آخرت می‌شتابد.

شور و اشتیاق برای دیدن امام

دوازده بهمن سال ۵۷ برای استقبال امام (ره) با ماشین به میدان آزادی رفته‌بودیم. همه مردم با شوری وصف ناپذیر جمع شده‌بودند. در انتظار آمدن امام (ره) لحظه شماری می‌کردیم.

ناگهان ماشین تکانی خورد و صدای خردشدن چیزی به گوش رسید. به سمت عقب نگاه کردم. یک موتور از پشت به ماشین ما زده‌بود. سیدحسین حتى نایستاد ببیند ماشین چه خسارتی دیده. خنده‌ای کرد و به راهش ادامه داد.

منبع: کتاب فرهنگ‌نامه شهدای استان سمنان-شهرستان دامغان/ نشر فاتحان-قائمی

مسافری از دیار عاشقان؛ مروری بر زندگی شهید سیدحسین سیدمومنی

آموختن علم از اسرا به شیوه پیامبر اسلام (ص)؛ خاطراتی از شهید سیدمومنی