الهام غیبی

نوید شاهد - همسر شهيد "برفي رياستي" در خاطره ای می گوید: ساعت دوازده شب بود و همه خوابیده بودیم که ناگهان شهید هراسان و مضطرب از خواب بلند شد و مرا صدا زد و گفت: «فردا صبح می خواهم به جبهه بروم.» متن کامل خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۴۸۸۳۳۲

دوشنبه - ۳۱ شهريور ۱۳۹۹ / 1399 31 June

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد "برفي رياستي" دهم فروردین ماه 1328 در خانواده اي مذهبي و متدين در شهرستان فيروزآباد ديده به جهان گشود. از همان اوايل کودکي عشق به قرآن و نماز او را بر اين وا داشت تا مساجد را از قدوم خود پر کند . چهره اي نوراني و مهربان داشت . لبخند از روي لبهايش هيچ گاه محو نمي شد . زماني که ازدواج کرد شغل رانندگي را برگزيد .

زماني که انقلاب اسلامي به اوج خود رسيد از جمله کساني بودند که در راهپيمايي ها و تظاهرات ها حضور چشمگيري داشتند. با آغاز جنگ تحمیلی به جبهه رفت و سرانجام در28 فروردین 1367 به شهادت رسید.

متن خاطره:

همسر شهید در خاطره ای می گوید: ساعت دوازده شب بود و همه خوابیده بودیم که ناگهان شهید هراسان و مضطرب از خواب بلند شد و مرا صدا زد و گفت: «فردا صبح می خواهم به

جبهه بروم.»

من از این تصمیم ناگهانی او به شدت تعجب کرده بودم و شهید عزیز مرتب تکرار می کرد که: «من حتما فردا برای ثبت نام میروم.» بعد او تک تک بچه ها را بیدار کرد و با آنها نیز از این سفر غیر منتظره، صحبت کرد. انگار خوابی دیده بود که به او الهام می کرد، نشستن جایز نیست و باید راهی شد. و البته آن خواب را هیچ گاه و برای هیچ کس بازگو نکرد.

شهید ریاستی تا صبح بیدار بود و فردا صبح زود به همراه دخترم خدیجه،

راهی شیراز شد تا به قافله ی نور بپیوندد.

خدیجه می گوید: «وقتی که عازم رفتن شدیم، چهره اش به طرز غریبی تغییر کرده و حالات و رفتار و نگاهش کاملا عوض شده بود، من آثار شهادت را در وجودش مشاهده می کردم و روحیه اش نیز نسبت به روز قبل دگرگون شده بود. توی ماشین هم یکریز اشک می ریخت و نمی توانست جلوی چشمه ی اشک های خود را بگیرد.

او پس از ثبت نام، در حالی که همه ی وجودش را شوق دیدار معبود پر کرده بود، به سوی میعادگاه خویش روانه شد تا ره صد ساله را یک شبه بپیماید.

از لحظه ی تصمیم گرفتن او تا شهادت، شانزده روز بیشتر طول نکشید و او واله و مجنون به سوی خدا پرواز کرد تا دعوت او را لبیک گفته باشد.

پس از دریافت خبر شهادت او، اول شکر و حمد و سپاس خداوندی را به جا آوردیم؛ چون می دانستیم که خدا او را دوست داشته و خود، دعوتش کرده است.

انتهای متن/

منبع: کتاب یک سبد گل سرخ