اولین نماز جماعت در مهاباد

نوید شاهد - شهید "محمد طایی" وقتي وارد مهاباد شد، بلافاصله يکي از اتاق ها را به عنوان نماز خانه در نظر گرفت، خودش به عنوان امام جماعت ايستاد و اولين نماز جماعت را در سپاه مهاباد اقامه کرديم.

کد خبر: ۴۸۷۹۷۰

چهارشنبه - ۲۶ شهريور ۱۳۹۹ / 1399 26 June

به گزارش نوید شاهد کرمان، شهید "محمد طایی" سی ام خرداد 1333 در کرمان به دنیا آمد. وی پس از اتمام سربازی در 15 مهرماه 1356 راهی کانادا و در آن کشور مشغول فراگیری زبان شد. در بیست‌ودوم بهمن 57 وارد ایران شد و به کرمان مراجعت کرد. محمد پس از ورود به کرمان، وارد سپاه پاسداران و در قسمت روابط عمومی مشغول به کار شد. وی سرانجام 13 آذر 1359در مهاباد به شهادت رسید.

در ادامه به مرور خاطراتی از شهید "محمد طایی" می‌پردازیم:

***وقتي  وارد مهاباد شد، بلافاصله يکي از اتاق ها را به عنوان نماز خانه در نظر گرفت. اتاق را تزئين کرد. تعدادي حديث با خط خوش نوشت و به ديوار زد. خودش به عنوان امام جماعت ايستاد و اولين نماز جماعت را در سپاه مهاباد اقامه کرديم.

راوی:   سيد احمد مهدوي

***بچه ها در ظرف غذا مو ديده بودند. نزديک بود کار بالا بگيرد و جنجال ايجاد شود. عده اي قصد داشتند با آشپزها برخورد کنند. محمد از راه رسيد. وقتي متوجه شد، همه را به آرامش دعوت کرد و گفت: «من اين موضوع را به آشپزها تذکر مي دهم.» ظهر، بعد از نماز جماعت بلند شد و گفت:     «امروز مي خواهم در مورد مو صحبت کنم...»مدتي حرف زد. انواع مو، چگونگي رشد آن، تميز و مرتب بودن مو، خصوصيات و ويژگي هاي مو و ... تقريباً پانزده دقيقه صحبت کرد و نهايتاً گفت:     « مو هميشه در حال ريزش است و جاي آن موي جديد مي‌رويد. انسان به خصوص اگر آشپز باشد، بايد هميشه موي سر و محاسن  خود را شانه کند تا موهاي اضافي بريزند.» به ايـن ترتيب هم به آشپزها تذکر داد و هم غائله را ختم کرد.

راوی:  علي تيموري

***يک روز با هم صحبت مي‌کرديم. گفت: «متوجه باش، خيلي از اعمال ما ممکن است ريا باشد، در حالي که تصور مي کنيم براي رضاي خداست.» شب همان روز ايشان را در حالي که نماز شب مي خواند، ديدم. در گوشه اي خلوت ايستاده بود و راز و نياز مي‌کرد. جلو رفتم و گفتم: «براي من دعا کن .» مناجات را نيمه کاره گذاشت و رفت. ديگر در آن محل نماز شب نخواند. در هواي سرد مهاباد از ساختمان بيرون مي رفت و در محوطه نماز مي خواند.

راوی:  محمدرضا ابو سعيدي

برگرفته از کتاب: «افطار سرخ»

پایان پیام/