اگر به شهادت نمی‌رسید، شناخته نمی‌شد

همسر شهيد «كميل صفرى تبار» مى گويد: «به قدری از اخلاص، غیرت و تقوا برخوردار بود که شاید اگر به شهادت نمی‌رسید، شناخته نمی‌شد و هیچکس از آن همه محاسن اخلاقی او با خبر نمی‌شد.» ادامه خاطره اين همسر شهيد را در نويد شاهد مازندران بخوانيد.

کد خبر: ۴۸۷۱۶۱

يکشنبه - ۱۶ شهريور ۱۳۹۹ / 1399 16 June

نويد شاهد مازندران، همسر شهيد «كميل صفرى تبار» در پیرامون خصوصیّت اخلاقی‌اش می‌گوید: «ایشان بقدری از اخلاص، غیرت و تقوا برخوردار بود که شاید اگر به شهادت نمی‌رسید، شناخته نمی‌شد و هیچکس از آن همه محاسن اخلاقی او با خبر نمی شد. او موقع خواستگاری از من پرسید: ممکنه من یه روزی به شهادت برسم!

شما با این موضوع مخالفتی ندارین؟

می توانی با آن کنار بیایی؟

من چیزی نگفتم، فقط نگاهش کردم: دوباره پرسیدند و من گفتم: نه مخالفتی ندارم، از همانجا فهمیدم که او از جنس زمینی ها نیست!

او عادت داشت نماز را با غم و اندوه بخواند و سرش را کج بگیرد و حتی در نماز از خوف الهی گریه می کرد، وقتی که به او می گفتیم: شما باید خوشحال باشی که نماز می خوانی و با خدا راز و نیاز می کنی. چرا اینجوری نماز می خوانی؟! می گفت: «ببین رهبر ما هم با مظلومیّت نماز می خونه «او می گفت: همسرم،  بدان که نماز ما در برابر این همه نعمت هایی که خالق یکتا به ما ارزانی داشته است، حداقل سپاسگزاری است و از اینکه نمی توانم آنگونه که شایسته خداوند است او را عبادت کنم خوف دارم.

شهيد سى وسوم

به همرزمانش می گفت: «من سی و سومین شهید روستای بیشه سر هستم». چرا که آخرین سفارش او به اطرافیان، این بود که برای شهادتش دعا کنند و به همه سفارش می کرد تا در قنوت نمازشان، دعای فرج بخوانند و شهادت او را از خدا بخواهند و می گفت: هرکس در نمازش دعای فرج بخواند، دعایش مستجاب خواهد شد.

انتهاى پيام/