سینه‌زنی در اسارت

نوید شاهد - «شب تاسوعا فرا رسید و سینه‌زنی همچنان ادامه داشت. عراقی‌ها با عده زیادی از افراد گارد حفاظت اردوگاه پشت پنجره اتاق‌ها آمدند و هر چه فریاد زدند که سینه نزنید، کسی گوش نداد. ناگهان در اتاق باز شد و چند جلاد دائمی اردوگاه وارد شدند، ابتدا چند نفری را جدا کردند و در گوشه‌ای از اتاق نشاندند. ناگهان با یک سوت، حدود پنجاه سرباز لخت باتوم به دست وارد شدند ...» نوید شاهد سمنان شما را به مطالعه جزئیات این خاطره دعوت می‌کند.

کد خبر: ۴۸۶۷۹۳

سه‌شنبه - ۱۱ شهريور ۱۳۹۹ / 1399 11 June

سینه‌زنی در اسارت

به گزارش نوید شاهد سمنان، به نقل از موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان؛ پاییز سال ۱۳۶۲ بود و مثل سال‌های گذشته عاشورای حسینی فرا رسیده‌بود. شور و شوق آزادگان در بند برای عزاداری سالار شهیدان و یاران باوفایش در خانه دشمن بعثی حال و هوای دیگری داشت. از یکی دو هفته قبل از محرم، برادران در بند به فکر زمینه سازی اجرای مراسم افتادند. ابتدا به مسئولین آسایشگاه‌ها اعلام کردند به عراقی‌ها بگویند که ما عزاداری خواهیم کرد. عراقی‌ها که از نحوه مراسم اطلاع نداشتند یا خود را به نادانی می‌زدند، به مسئولین ما قول دادند که مزاحم برگزاری مراسم نشوند. خلاصه محرم ماه عشق و جانبازی معشوق فرا رسیده. خصوصاً که اسرا الگوی خویش را امام زین‌العابدین (ع) و زینب کبری (س) به حساب می‌آوردند، در انجام رسالت سجادی خویش هر گونه مسامحه و سازش با دشمن را خیانت به اسلام و آرمان مقدس شهدا و نظام جمهوری اسلامی می‌دانستند.

با فرار رسیدن ایام عاشورا به پیشنهاد عده‌ای از بچه‌ها قرار شد بر روی سینه همه بچه‌ها جمله یا حسین مظلوم نوشته‌شود که این کار در عرض یکی دوشب به طور مخفیانه انجام گرفت و با شور و شوقی که بچه‌ها داشتند به سرعت گلدوزی شد.

اول محرم فرا رسید و بچه‌ها از همان ابتدا شروع به سینه‌زنی و نوحه‌خوانی کردند و شب‌ها از ساعت هشت نیمه شب این کار را ادامه می‌دادند. هنوز یکی دو روز نگذشته بود که مسئولین عراقی اعلام کردند: «عزاداری را آهسته بدون سینه‌زنی انجام دهید.» ولی این طرح از سوی اسرا رد شد. آیا می‌شود برای سرور و سالار شهیدان بر سر و سینه خود نزنیم؟ هرگز!

اول تهدیدها شروع شد. شب سوم یا چهارم بود که درِ چند اتاق را بستند و عزاداران حسینی را زندانی کردند. شب ششم هنگام سینه‌زنی یک افسر عراقی که سروانی گردن شکسته‌بود و قوطی قرمز نیز به گردن داشت وارد اتاق ما شد (اتاق شماره ۶). ابتدا از درِ دوستی وارد شد و گفت: «چرا شما سینه‌زنی می‌کنید؟ این کار حرام است و ظلم به نفس است.» چند تن از بچه‌ها بلند شدند و به او جواب دادند. از جمله برادر قاسمی که از بچه‌های تهران بود در جوابش گفت: «ما از کودکی در دامان مادرمان اشک حسینی بر صورتمان ریخته‌شده و حالا ترک آن برای ما بسیار سنگین است.»

افسر عراقی فوراً دستور داد اسم او را یادداشت کردند و پشت سرش اسم همه افرادی که به او جواب داده‌بودند نوشته‌شد. بعد هم افسر عراقی با فحش و تهدید اتاق ما را ترک کرد.

شب تاسوعا فرا رسید و سینه‌زنی همچنان ادامه داشت. عراقی‌ها با عده زیادی از افراد گارد حفاظت اردوگاه پشت پنجره اتاق‌ها آمدند و هر چه فریاد زدند که سینه نزنید، کسی گوش نداد. ناگهان در اتاق باز شد و چند جلاد دائمی اردوگاه وارد شدند، ابتدا چند نفری را جدا کردند و در گوشه‌ای از اتاق نشاندند. ناگهان با یک سوت، حدود پنجاه سرباز لخت باتوم به دست وارد شدند و مثل گرگ‌های گرسنه که به گله گوسفند حمله کنند به ما هجوم آوردند.

به هرجا که دستشان می‌رسید می‌زدند. پس از پنج دقیقه با سوت افسر عراقی همه سربازها از اتاق خارج شدند (البته ناگفته نماند که جدا کردن بچه‌ها به خاطر تفرقه‌اندازی بود ولی آنها هم با هوشیاری موقع کتک زدن داخل جمع بچه‌ها شدند و کتک خوردند که این بیشتر کفر عراقی‌ها را در آورده بود.) پس از درگیری اتاق به خون کشیده شده‌بود از سر و صورت اکثر بچه‌ها خون می‌ریخت. در همان حال، حدود بیست نفر از اسرا، از جمله آن‌هایی که جواب افسر را داده بودند، جدا شدند و برای کتک خوردن خصوصی به زندان رفتند. بعد از رفتن عراقی‌ها بچه‌ها دوباره جمع شدند و شروع به سینه‌زنی کردند و عراقی‌ها از پشت پنجره نگاه می‌کردند.

نویسنده: محمدرضا مولایی

منبع: موسسه فرهنگی هنری پیام آزادگان