برای شهید "غلامعباس رکی"، سستی اراده و توقف معنا نداشت

نوید شاهد - شهید "غلامعباس رکی" جوانی از خطه تربت حیدریه بود که با روحیه انقلابی و مجاهدت اسلامی با تمام توانش در برابر کفر و استکبار ایستادگی کرد و چیزی نتوانست جلودار او برای ادامه دادن راه شهیدان و مجاهدان شود.

کد خبر: ۴۸۳۷۳۸

دوشنبه - ۳۰ تير ۱۳۹۹ / 1399 30 April

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید غلامعباس رکی در بیست و یکم شهریور ماه سال ۱۳۳۸ هجری شمسی در شهرستان تربت حیدریه چشم به جهان گشود. پدرش "حسین رکی" بازنشسته شرکت نفت بود و مادرش "فاطمه نیشابوری منش" نام داشت. او پس از پشت سر گذاشتن دوران طفولیت در سن هفت سالگی در دبستان نجوی شروع به درس خواندن نمود.

او تا کلاس سوم ابتدایی با موفقیت درس خود را ادامه داد ولی به علت بیماریی که چند هفته به طول انجامید و باعث ناشنوایی یکی از گوش هایش شد، از درس خواندن محروم شد و بعد از رسیدن به سن ۱۲ سالگی به انتخاب خودش به شغل نجاری روی آورد. او پس از مدتی که در این شغل بود، حرفه فوق را کاملاً یاد گرفت و به عنوان کمک نجار در یکی از شرکت‌های معروف مشهد به مشغول به کار شد.

شهید غلامعباس رکی پیش از انقلاب در کلیه تظاهرات شرکت می‌کرد. طی یکی از همین تظاهرات در روز یک‌شنبه خونین از ناحیه پا مجروح شده بود اما با این حال در تمام مراحل همگام با انقلاب و خط ولایت فقیه بود تا این که انقلاب به پیروزی رسید.

شهید عباسعلی رکی با جامعه معلولین همکاری نزدیک و مستمر داشت و عضو تیم کشتی ناشنوایان بود که در این رشته امتیازاتی هم آورده بود و در رشته های شنا و جودو هم فعالیت چشمگیری داشت.

در آن هنگام که جنگ حق علیه باطل شروع شده بود، از طریق بسیج سه مرتبه به جبهه اعزام شد که در مرحله اول و دوم در مبارزات کردستان و در مرحله سوم در نبرد خرمشهر شرکت داشت و پس از بازگشت از جبهه خرمشهر به علت موج انفجار پرده گوش دیگر اش پاره شد و لکنت زبان پیدا کرده بود.

با مقاومت زیاد و روحیه بالایی که داشت به استخدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در آمد و جز جانبازان سپاه انقلاب قرار گرفته بود و در قسمت تبلیغات سپاه انجام وظیفه می نمود.

شهید عباسعلی رکی با اینکه جانباز بود و از رفتن به جبهه منع می شد ولی رفتن به جبهه را بر ماندن ترجیح می‌داد و پیش از ازدواج از طریق سپاه یک مرتبه دیگر به جبهه اعزام شد و پس از برگشت از جبهه بر این شد تا ازدواج نماید و از یک خانواده روحانی و با ایمان همسر خود را انتخاب کرد. پس از ازدواج نیز دو مرتبه دیگر به جبهه اعزام شد. در نوبت اول که در جبهه بود خداوند فرزندی به نام زینب به وی اعطا نمود. مرحله دوم که جبهه حاضر شد، در نبرد با منافقین در منطقه مهران (قلعه قلاویزان) مبارزه سختی داشت و در این نبرد دو مرتبه زخمی شد ولی با سرسختی تمام به رشادت های خود ادامه داد تا اینکه در روز چهاردهم تیر ماه 1365 به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

اکنون مزار این شهید والامقام در گلزار شهدای بهشت رضای مشهد قرار دارد. روحش شاد و یادش گرامی باد.