معرفی کتاب؛

«بادگیرهای سفید»؛ خاطرات شفاهی "سعید اللهیاری" فرمانده گردان ولیعصر (عج) شاهرود

نوید شاهد - کتاب "بادگیرهای سفید" به قلم زهرا شاهینی، خاطرات شفاهی "سعید اللهیاری" فرمانده گردان ولیعصر (عج) شاهرود از دوران دفاع مقدس است.

کد خبر: ۴۸۳۱۳۷

شنبه - ۲۱ تير ۱۳۹۹ / 1399 21 April

به گزارش نوید شاهد سمنان؛ کتاب "بادگیرهای سفید" به قلم زهرا شاهینی، خاطرات شفاهی سعید اللهیاری فرمانده گردان ولیعصر (عج) شاهرود از دوران دفاع مقدس است. این کتاب به سفارش اداره کل حفظ‌ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس استان سمنان نخستین بار در سال ۱۳۹۷ توسط نشر بنیاد حفظ‌ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس در ۲۴۴ صفحه منتشر شده‌ است.

در قسمتی از متن کتاب می‌خوانیم:

«من با تعداد نیروهایی که سالم مانده بودند، مسیر را به سمت جلو و نقطه درگیری ادامه دادیم. آنجا که رسیدم منصور را دیدم که با نیروهای گردان در حال درگیری نزدیک و تن‌به‌تن با نیروهای عراقی است، ما هم به آنها پیوستیم. همه نیروها از دستورات ایشان به عنوان فرماندهی گردان پیروی می‌کردند. جنگ سختی درگرفته‌بود، تانک‌های عراقی نزدیک شده‌بودند و جنگ تانک با نفر بود. هر چه گلوله آرپی‌جی داشتیم، به سمت تانک‌های عراقی می‌زدیم. نیروهای عراقی هم در پناه تانک‌ها به ما نزدیک شده‌بودند و بین ما و عراقی‌ها فقط یک کانال به عرض کمتر از ۲ متر وجود داشت. تعدادی نارنجک داشتیم.

منصور به من گفت: «این نارنجک‌ها را بردار و برو جلو.»

گفتم: «از این قسمت اگر برویم، با وجود کانال عراقی‌ها همه ما را می‌زنند.»

گفت: «جنگ همینه دیگه.» نگاهی به جلو کرد و گفت: «پس یه کار کن، سعيد.»

گفت: «هفت، هشت نفر از این نیروها را بردار و از سمت چپ بروید و از آن طرف بزنید به دشمن. ما هم اینجا درگیری را ادامه می دهیم.»

من به اتفاق چند نفر از بچه‌ها به آن سمت حرکت کردیم. در مسیر ما، یک گندم‌زار بود، وارد گندم‌زار که شدیم، تا زانو در گندم‌ها بودیم. چون خیلی به هم نزدیک بودیم، نیروهای عراقی ما را می‌دیدند و آنجا را به رگبار بستند. علیرضا جواهری که کنار من می‌دوید، «آخی، گفت و صدایش قطع شد.»

فهمیدم که تیر خورده. جلوتر که رفتیم، دوباره صدای یک نفر دیگر بلند شد، ولی نفهمیدم چه کسی بود.

مسیر را در گندم‌زار همین طور ادامه دادیم و رگبار تیرهای دشمن همچنان به سمت ما می‌آمد، تا اینکه از انتهای گندم‌زار که حدود ۳۰۰ متر می‌شد، خارج شدم، ولی به جز من کس دیگری به آخر گندم‌زار نرسیده‌بود و ظاهرا همه تیر خورده‌بودند.»