احیای امربه معروف در جامعه وظیفه همگانی است

نوید شاهد - شهید "منصور رئیسی‌میرزایی" در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد:«احیای امربه معروف و نهى ازمنکر در جامعه وظیفه همگانی است. مثلاً اینکه من بگویم: به من چه و آن بگوید: به من چه و آن دیگرى هم همینطور، نه! این دُرست نیست. همه ما نسبت به انجام این فریضه دینی مسئول هستیم ...»

کد خبر: ۴۸۲۱۲۰

پنجشنبه - ۰۵ تير ۱۳۹۹ / 1399 05 April

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید منصور رئیسی‌میرزایی، پنجم تیر ۱۳۴۴ در روستای زیاران از توابع شهر آبیک به دنیا آمد، پدرش اصلان‌خان و مادرش طبابه‌خانم نام داشت و دانش‌آموز دوم متوسطه بود. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، چهارم فروردین ۱۳۶۱ در شوش بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت شهید شد و مزار او در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

متن وصیت‌نامه شهید منصور رئیسی‌میرزایی:

با سلام و درود بر رهبرکبیر انقلاب اسلامى ایران، امام خمینى و درود بر امت حزب‏‌الله و همیشه بیدار ایران؛ وصیت من این است که پیرو ولایت‌فقیه باشید و از آن تا سر حد جان دفاع کنید.

همیشه پیرو رهبرانى باشید که حق را مى‏‌گویند اگر چه تلخ باشد و همیشه در مقابل سخن حق تسلیم باشید. براى ما شهیدان گریه نکنید که خدا فرموده است: «ولا تحسبن الذین قتلوا فى سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون».

نباید بى‏‌هدف از دنیا برویم

من، راهم را انتخاب کردم و از کُشته شدن در راه و هدف مقدسى که دارم، هیچ هراسى به دل راه نخواهم داد.  راه من، راه مسلمانان صدر اسلام، راه حسین(ع) و راه اصحاب حسین(ع) است.

انسان باید هدف داشته باشد چون همه موجودات به سوى هدف مشخصى در حرکت هستند؛ پس نباید بى‏‌هدف از دنیا برویم. هدف ما الله است و باید راه و رسم زندگى‌مان را طبق دستوراتى که به وسیله پیغمبران برای ما فرستاده شده است، استوار کنیم.

دست از روحانیت و امام‌تان بر ندارید

دست از روحانیت و امام‌تان بر ندارید که این روحانیت بود اسلام را زنده نگه داشت. اگر اسلام دست ملى‏ گرایان خاک پرست و لیبرال بود تا به حال از بین رفته بود و هیچ اثرى از آن نبود.

بله! ما باید به نداى حسین(ع) پاسخ دهیم. امام حسین(ع) در روز عاشورا فریاد برآورد: «هل من ناصرٍ ینصرنى؟» آیا کسى هست مرا یارى کند؟ مگر او نمى‏دانست که در میان همه کفار کسى نیست تا به او کمک کند؛ پس چرا این سخن را بر زبان آورد؟ این سخن را صرفاً به خاطر آن زمان بر زبان نیاورد؛ بلکه براى ما که در این قرن زندگى مى‏‌کنیم و براى تمام اعصار، قرون و همه مردم بر زبان آورد که بعد از من کسى هست که دین خدا را یارى کند.

پس، مخاطب ما هستیم و باید به نداى حسین(ع)، آموزگار آزادى و عدالت و مظهر حق و حقیقت پاسخ مثبت دهیم.  ما در عاشوراها مى‏‌گفتیم: اى حسین(ع) اى کاش در صحراى کربلا بودیم و از تو پشتیبانى مى‏ کردیم و به یارى تو مى‏ آمدیم و در مقابل یزید مى‌‏ایستادیم.

باید ثابت کنیم که پیروان مکتب اسلام هستیم

حالا هم حسین(ع) است و هم کربلا و هم مبارزه. باید آنچه که شعارش را مى‏‌دادیم، عمل کنیم. باید ما نشان دهیم که مقلد روح‏الله هستیم. باید ثابت کنیم که پیروان راستین مکتب اسلام هستیم. پیرو مکتب بودن تنها نماز خواندن و روزه گرفتن نیست. ما نمى‏‌گوییم که اینها را انجام ندهیم که صد در صد باید انجام دهیم.

ولى باید در کنار آن مبارزه باشد. مبارزه با جهل، مبارزه با نفس اماره، مبارزه با دشمن و مبارزه با بى‏تفاوتى، که یکى از آنها (مهمترین هم هست) جدا شدن هر ملتى از بزرگانش می‌باشد.

مثلاً اینکه من بگویم: به من چه و آن بگوید: به من چه و آن دیگرى هم همین طور، نه! این دُرست نیست. باید در جامعه امربه معروف و نهى ازمنکر باشد که یک وظیفه است. انسان اگر دشمن درون را کُشت، دشمن خارجى کارى از پیش نمى‏‌برد. انسان مسلمان باید تا زنده است تلاش و کوشش کند و گرنه مى‌گَندد.

انسان مسلمان، همیشه در تلاش است و کوشش، در هر مکان و زمانى که باشد برایش فرق نمى‏‌کند. خب، بس است؛ دیگر سرتان را درد نیاورم. بعد از شهادتم این وصیت‌نامه را در مجلس ختمم بخوانید.

این بدان جهت است که دشمنان اسلام بدانند، من چشم و گوش بسته به دیدار مرگ نرفته‌‏ام؛ بلکه آگاهانه مرگ سرخ را برگزیده‌ام تا اسلام و مکتبم را یارى کرده و به نداى امامم پاسخ مثبت داده باشم.

منبع: بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین