اهمیت به نماز اول وقت در رفتار شهید "حسین احمدی‌نیاز"

پدر شهید "حسین احمدی نیاز" در مورد اهمیت فرزندش به فرایض دینی اینگونه بیان می‌کند: حسین در کار کشاورزی کمک حالم بود و هروقت صدای اذان را می‌شنید کار را تعطیل می‌کرد و همیشه قبل از من وضو می‌گرفت و به نماز می‌ایستاد. تا زمانیکه با هم بودیم حتی یک مورد هم ندیدم و به یاد ندارم که نمازی را سر وقت ادا نکرده باشد، بسیار به سروقت بودن نماز اهمیت می‌داد.

کد خبر: ۴۸۰۶۳۲

دوشنبه - ۱۲ خرداد ۱۳۹۹ / 1399 12 March

به گزارش نوید شاهد کردستان؛ شهید "حسین احمدی نیاز" روز یکم اردیبهشت ماه سال 1344 در دامان خانواده‌ای متدين از روستای «قاضی جوب» از توابع شهرستان قروه به دنیا آمد.

کودکی

حسین دوران کودکی را زیر سایه مهر و محبت خانواده پشت سر گذاشت. با رسیدن به سن 6 سالگی، برای کسب علم و دانش راهی مدرسه شد و توانست مقطع ابتدائی را با اخذ نمرات مطلوب به پایان برساند. وی با ورود به مقطع راهنمایی بعد از یک سال به دلیل فراهم نبودن موقعیت و امکان ادامه تحصیل، مدرسه را رها کرده و به کارهای کشاورزی پرداخت.

خصوصیات اخلاقی

حسین انیس و همدمی نیکو و مهربان برای والدين، دوستان و آشنایان بود و به سخن بزرگان گوش می داد و عمل می کرد. با پیران و سالخوردگان به مهربانی و عطوفت رفتار می‌کرد، به حضرت امام (ره) و انقلاب علاقه عجیبی داشت و آیات شریفه قرآن مجيد را آویز جان و تن می‌کرد.

شروع فعالیت نظامی

در سال 67 از طريق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهرستان مریوان به خدمت مقدس سربازی اعزام شد و بعد از پایان دوره آموزشی در پایگاه روستای نگل در محور سنندج - مریوان خدمت خود را شروع کرد.

شهادت

حسین همچون همرزمانش برای خنثی نمودن توطئه‌های شوم عوامل ضدانقلاب، با آن ريزه خواران سفره شیطانی استكبار به مبارزه پرداخت.

سرانجام در بیست و پنجم خردادماه سال 1368 در محور مریوان طی درگیری با گروهک‌ ملحد (کومله) به شهادت رسید و روح افلاکی خویش را به بهشت جاودان و عند ربهم يرزقون پیوند داد.

وقت شناسی (راوی پدر شهید)

حسین در کار کشاورزی کمک حالم بود و هروقت صدای اذان را می‌شنید یا میدانست که وقت نماز است کار را تعطیل می‌کرد و همیشه قبل از من وضو می‌گرفت و به نماز می ایستاد. تا زمانیکه با هم بودیم حتی یک مورد هم ندیدم و به یاد ندارم که نمازی را سر وقت ادا نکرده باشد، بسیار به سروقت بودن نماز اهمیت می‌داد.

همیشه دعا می‌کردم و از خدای متعال می‌خواستم که فرزندانم صالح و تندرست باشند و از این بابت شاکر بودم که خدا همچنین فرزندی به من عطا فرموده است.