عملیات بیت المقدس و آزادسازی هویزه

هجدهم اردیبهشت‌ماه یکی از روزهای موفق عملیات «‌بیت‌المقدس» است که شاهد آزادسازی منطقه هویزه هم بوده است.باهم جزئیات این عملیات را مرور می کنیم.

کد خبر: ۴۷۹۳۸۰

شنبه - ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۹ / 1399 20 February

به گزارش نوید شاهد خوزستان، منطقه هویزه یکی از مناطق استراتژیک و تاثیرگذار برای ایران بود که پیش از این عملیات نیز بارها توسط نیروهای انقلابی و بسیجی و نظامی کشور، تلاش‌هایی برای آزادسازی آن صورت گرفته بود. حماسه هویزه در سال ۱۳۵۹ که شهید سیدحسین علم‌الهدی و دیگر همرزمانش در آن حضور داشتند و منجر به شهادت ایشان شد، یکی از این تلاش‌ها بود.

سرانجام عملیات بیت‌المقدس در ۳۰ دقیقه بامداد روز ۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۱ با قرائت رمز عملیات «بسم الله الرحمن الرحیم. بسم الله القاسم الجبارین، یا علی ابن ابی طالب» از سوی فرماندهی آغاز شد.

در حالی که اشغال خرمشهر توسط عراق به عنوان آخرین و مهم‌ترین برگ برنده این کشور برای وادار ساختن ایران به شرکت در هرگونه مذاکرات صلح تلقی می‌شد، آزادسازی این شهر می‌توانست سمبل تحمیل اراده سیاسی جمهوری اسلامی بر متجاوز و اثبات برتری نظامی‌اش باشد.

بر همین اساس، با توجه به این که منطقه عمومی غرب کارون آخرین منطقه مهمی بود که همچنان در اشغال عراق قرار داشت، از یک سو فرماندهان نظامی ایران برای انجام عملیات در این منطقه اشتراک نظر داشتند و از سوی دیگر عراق نیز که طراحی عملیات آزادسازی خرمشهر را پس از عملیات فتح‌المبین قطعی و مسجل می‌پنداشت، با درنظر گرفتن اهمیت این شهر و جایگاه آن در دفاع از بصره، به ضرورت حفظ این منطقه معتقد بود.

از این‌رو، بلافاصله پس از اتمام عملیات فتح‌المبین، در حالی که قوای ارتش عراق در منطقه عمومی خرمشهر تقویت می‌شد، به تمام یگان‌ انهدام نیروی دشمن، حداقل بیش از دو لشکر افزوده شد.

آزادسازی حدود ۵۴۰۰ کیلومتر مربع از خاک ایران از جمله شهرهای خرمشهر، هویزه و پادگان حمید، خارج کردن شهرهای اهواز، حمیدیه و سوسنگرد از برد توپخانه دشمن، تامین مرز بین‌المللی (حدفاصل پاسگاه طلائیه تا شلمچه) و آزادسازی جاده اهواز – خرمشهر و خارج شدن جاده اهواز – آبادان از برد توپخانه دشمن‌ بخشی از اهداف این عملیات بود.

منطقه عمومی عملیات بیت‌المقدس در میان چهار مانع طبیعی محصور بود، که از شمال به رودخانه کرخه کور، از جنوب به رودخانه اروند، از شرق به رودخانه کارون و از غرب به هور الهویزه منتهی می‌شد.

منطقه مزبور به جز جاده نسبتا مرتفع اهواز – خرمشهر، فاقد هرگونه عارضه مهم برای پدافند بود. همین امر موجب شد تا زمین منطقه به دلیل مسطح بودن برای مانور زرهی مناسب و برای حرکت نیروهای پیاده به دلیل در دید و تیررس قرار داشتن نامناسب باشد.

نقاط حساس و استراتژیک منطقه شامل بندر و شهر خرمشهر، پادگان حمید، جفیر، جاده آسفالت اهواز – خرمشهر، شهر هویزه و رودخانه‌های کارون، کرخه کور و اروند بود.

آزادی هویزه یک قدم رزمندگان را به آزادسازی خرمشهر نزدیک کرد. حدود دو هفته بعد خرمشهر سرافراز با رشادت‌های رزمندگان برای همیشه از دست دشمن اشغالگر آزاد شد.