پنجم رمضان ۱۳۵۷ حماسه ای برای مردم اصفهان

پنجم رمضان ۱۳۵۷ زمانی بود که برای نخستین بار در کشور از سوی سرلشکر رضا ناجی در اصفهان حکومت نظامی اعلام شد و درگیری‌هایی که طی آن تعدادی از جوانان اصفهانی به شهادت رسیدند. با نوید شاهد اصفهان همراه باشید.

کد خبر: ۴۷۸۸۷۸

جمعه - ۱۲ ارديبهشت ۱۳۹۹ / 1399 12 February

به گزارش نوید شاهد اصفهان، پنجم رمضان برای مردم اصفهان فقط یک روز از ماه مبارک رمضان نیست، بلکه یادآور یکی از نقاط نورانی در تاریخچه مردمان دیار نصف جهان است.

چگونگی اتفاق پنجم رمضان

پنجم رمضان انتهای یک مقطع زمانی و حرکت‌های مبارزاتی بود که به‌صورت خودجوش در شهر اصفهان اتفاق افتاد و ریشه آن به دستگیری حضرت آیت‌الله سید جلال‌الدین طاهری و تعدادی از انقلابیون توسط ساواک بازمی‌گردد. در آن زمان مردم، نخبگان و مبارزان انقلابی برای اعتراض به دستگیری آیت‌الله طاهری و تعدادی از فعالان انقلاب، حرکتی حماسی انجام دادند. مردم با محوریت بازاریان و سیاسیون آن زمان در منزل آیت‌الله خادمی که یکی از فقها و علمای بزرگ استان اصفهان به شمار می‌رفتند، تحصن کردند تا حکومت را برای آزادی حضرت آیت‌الله طاهری و دیگر انقلابیون دستگیرشده، تحت‌فشار قرار دهند. در این حرکت خودجوش، سماجتی بین مردم و حکومت شاهنشاهی ایجاد شد؛ آیت‌الله خادمی هم، فشارهایی به حکومت وارد می‌کردند تا خواسته مردم برآورده شود، اما حکومت زیر بار نرفت و پس از گذشت ۹ روز که تحصن ادامه داشت، یک‌شب به منزل آیت‌الله خادمی هجوم آوردند و تعدادی از مردم را شهید و عده‌ای دیگر را مجروح کردند. تصور نظام این بود که با این حرکت قائله اعتصاب و اعتراض مردم خاتمه پیداکرده است.

ویژگی بارز حماسه پنجم رمضان

حماسه پنجم رمضان باعث تحرک مردم در سراسر کشور شد؛ خون مردم اصفهان به جوش آمده بود چراکه به منزل آیت‌الله خادمی بی‌احترامی و حرمت‌شکنی شده بود و غیرت دینی مردم جریحه‌دار شده بود، به همین دلیل به خیابان‌ها ریختند و شروع به آتش زدن مشروب‌فروشی‌ها و سینماها که مراکز فساد بودند، کردند. در حماسه بزرگ پنجم رمضان ترس مردم بیشتر شکسته شد و مردم بی‌پرواتر به ستیز با حکومت پرداختند.

هدف اصلی از گرامیداشت حماسه پنجم رمضان

افرادی که این حماسه را خلق کردند، افراد مخلص، متدین، آگاه و دلسوز جامعه بودند. آن‌ها به‌گونه‌ای می‌توان گفت که با خدای خود معامله می‌کردند، زیرا افرادی که در آن زمان به صحنه مبارزات انقلابی وارد می‌شدند احتمال می‌دادند که ساواک آن‌ها را دستگیر و زندانی کند و حتی به خانواده آن‌ها هم آزار و اذیت برساند.آن افراد بزرگ بدون اینکه هیچ چشم‌داشتی به پاداش، پست و مقام داشته باشند و درنهایت از خود گذشتگی برای حفظ دین و کشور خود مبارزه می‌کردند و این سختی‌ها را با جان‌ودل می‌پذیرفتند.

امروز هدف ما از بزرگداشت چنین روزهایی این است که به نسل جوان جامعه بگوییم که اگر برخی نابسامانی‌ها و انحرافات در جامعه وجود دارد، این‌ها خواسته انقلابیون نبوده است، بلکه به دلیل انحرافات، ایجادشده چراکه در طول مدت پس از انقلاب تعدادی که باید از این آرمان‌ها و اهداف انقلابیون مراقبت و محافظت می‌کردند، آن‌گونه که باید عمل نکردند و بی‌تفاوت شدند.

انتهای پیام/