معرفی کتاب؛

«آن بیست و سه نفر»؛خاطرات نوجوانان اسیر شده در دست عراقی ها

کتاب «آن بیست و سه نفر» اثر احمد یوسف زاده درباره بیست و سه نوجوان است که اسیر عراقی ها شدند.

کد خبر: ۴۷۵۳۵۱

يکشنبه - ۱۱ اسفند ۱۳۹۸ / 1398 11 December

نوید شاهد: کتاب «آن بیست و سه نفر» اثر احمد یوسف زاده حاوی خاطرات بیست و سه نوجوان است که توسط ارتش بعث در عملیات بیت المقدس به اسارت درآمدند و دیکتاتور عراق سعی داشت از این نوجوانان برای ایجاد جنگ روانی علیه ایران استفاده کند.

نگارش این کتاب از روی دست نوشته‌های سال ۱۳۷۰ احمد یوسف زاده است و فیلم مستند آقای مهدی جعفری حاوی ساعت‌ها مصاحبه‌ دکتر محمد شهبا با این گروه است، از این رو خواننده می‌تواند مطمئن باشد آنچه در این کتاب می‌خواند تخیل و قصه پردازی نیست؛ بلکه روایتی است از آنچه این ۲۳ نفر دیده و از سر گذرانده اند.

متن تقریظ مقام معظم رهبری برای کتاب «آن بیست و سه نفر»:

در روز‌های پایانی سال ۹۳ و آغازین سال ۹۴ با شیرینی این نوشته‌ شیوا و جذاب و هنرمندانه، شیرین‌کام شدم و لحظه‌ها را با این مردان کم سال و پرهمت گذراندم. به این نویسنده‌ خوش ذوق و به آن بیست و سه نفر و به دست قدرت و حکمتی که به همه این زیبائی‌ها، پرداخته‌ و سرپنجه‌ معجزه‌گر اوست، درود می فرستم و جبهه‌ سپاس بر خاک می‌سایم.

یک بار دیگر کرمان را از دریچه‌ این کتاب، آنچنان که از دیرباز دیده و شناخته‌ام، دیدم و منشور هفت رنگ زیبا و درخشان آن را تحسین کردم.

در بخشی از متن کتاب «آن بیست و سه نفر» می‌خوانید:

همۀ راه‌ها، به جز راهی که به اسارت ختم می‌شد، یکی بعد از دیگری بسته شده بود. تن دادن به اسارت آخرین راهی است که یک جنگجو به آن می‌اندیشد. اما، وقتی خشاب‌هایت خالی باشد و تانک‌های دشمن محاصره‌ات کرده باشند و پیاده نظام آن‌ها لولۀ تفنگش را به سویت نشانه رفته باشد، تن دادن به اسارت اولین فکری است که مثل طوفان توی مغزت می‌پیچد و دیوانه‌ات می‌کند.

دیدن دشمن از نزدیک حس غریبی دارد. استشمام بوی ادکلنی که زده است، نحوۀ لباس پوشیدنش، طرز نگاه و رنگ پوستش، تُن صدا و زبان گفت‌وگویش، همه و همه به تو می‌گویند که دشمن در یک قدمی توست؛ دشمنی که همیشه به او فکر کرده‌ای، دشمنی که تا آن لحظه فقط انفجار توپ و خمپاره‌اش را دیده‌ای، حالا تفنگش را از فاصلۀ دو متری به طرف تو گرفته است و از تو می‌خواهد دست‌هایت را بالا ببری و تسلیم او بشوی.

سرباز عراقی تفنگش را به سمت من و حسن که اکبر را با خود می‌بردیم، گرفت. دستور داد اکبر را روی زمین بنشانیم، نشاندیم. سرباز خیره شده بود به من و داشت قد و قامتم را نگاه می‌کرد. از نگاهش معلوم بود دیدن من برایش غیر منتظره است. لابد او از ایرانی‌ها تصویر دیگری در ذهن داشت و دیدن من که نوجوانی بودم لاغر و استخوانی، با تصویر خیالی او همخوانی نداشت. نزدیکتر شد. چشمش افتاد به سربند سبز «یا زهرا» که بسته بودم روی کلاه آهنی‌ام. غیظش گرفت. به تلخی خواست بازش کنم،کردم. سرباز نزدیکتر شد. نگاهش پر بود از ترحم. داشت به عربی چیز‌هایی می‌گفت. فقط معنای «طفل صغیر» را از همۀ حرف‌هایش فهمیدم. او دلش به حال من سوخته بود. به همین دلیل نزدیک آمد و صورتم را بوسید و گفت: «الله کریم!» این لفظ امیدوارکننده را سرباز عراقی درست همانجایی به من گفت که شب قبل، من به اسیر عراقی گفته بودم «لا تخف» و او به زنده ماندن امیدوار شده بود. روزگار چقدر زود کار من را جبران کرده بود!

منبع: yjc