شهید «اسماعیل شهابی نژاد»:

باید برای نجات اسلام در میدان جنگ حاضر شد

شهید «اسماعیل شهابی نژاد» در وصیت نامه خود آورده است: باید برای نجات دین و اسلام خود را در میدان جنگ حاضر نمود، خدای ناکرده با رفتار و عملتان قلب دشمنان اسلام را شاد نکنید و امام عزیز و قلب مهدی مان را از خود نرنجانید.

کد خبر: ۴۷۲۲۸۹

چهارشنبه - ۰۲ بهمن ۱۳۹۸ / 1398 02 November

به گزارش نوید شاهد کرمان، شهید «اسماعیل شهابی نژاد» پانزدهم آبان 1347در روستای سیاهکوه از توابع شهرستان بافت متولد شد. وی دانش آموز سال چهارم متوسطه بود و به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. سرانجام در نوزدهم دی 1365در شلمچه بر اثر جراحات جنگی به شهادت رسید. پیکر وی مدتها در منطقه بر جا ماند و پس از تفحص سال 1367در زادگاهش به خاک سپرده شد.

در ادامه وصیت نامه شهید «اسماعیل شهابی نژاد» از شهدای عملیات کربلای 5 را مرور می کنیم:

می خواهم اتحادم را در برابر دینم مستحکم سازم

بنام خداوند جهان و با سلام به پیشگاه امام عصر (عج) منجی عالم بشریت و با درود بر مرجع عالیقدر مسلمانان جهان و عرض ادب در برابر آرمان والای شهیدان راه دین و حق و حقیقت و سلام گرم و خالصانه به مردم مسلمان ایران.

و اینک که باید بر این لوح انعکاس تفکر کنم و با این بیان کوچکم آوای حقیقت را نمایان سازم، خود را کوچکتر از آن می بینم که به پیشگاه شما مردم عزیز و دوستان گرامی اظهار وجود کنم. چگونه شما عزیزان را که آگاهید بشارت آخرت دهم اما حق بر آن است که چند سطری تحریر کنم و اتحادم را در برابر دینم مستحکم سازم.

خداوندا تو می دانی که جز راه حق و هدف به سوی تو هیچ آرمانی مرا مژده جنگ با دشمن نمی دهد، مدتها بر ما ظلم کردند، کودکان بی گناه یتیمان محزون و بینوایان زجر کشیده را زیر آتش گلوله به شهادت رساندند به کشورم و به دینم حمله کردند، آیا می توانم بی حرکت باشم در این میان با خدای خویش عهد و پیمان دوستی می بندم و از او می خواهم که مرا بپذیرد.

تمام عمر را به بیهودگی گذرانده ام

و اما پدر و مادر و برادران و عزیزان و دوستانم به حضورتان سلام عرض می کنم و از شما طلب عفو و بخشش دارم، شاید این حقیر از روی نادانی به شما توهین و اهانتی کرده باشم و اما آنچه که خود از وجودم باید برای دوستانم شرح دهم این است...

ای دوستان، حقیر بنده ای گنه کار در میان شما عزیزان بوده ام و قلبی سیاه و پر از معصیت داشتم اما از خدای خواستم و دعا کردم که مرا در راه خودش و در صراط مستقیم و راه پاکان و نیکان هدایت کند و این بنده گنه کارش  که تمام عمر را به بیهودگی گذرانده نجات دهد.

پس دعا کننده سزاوار چنین است تا می تواند باطن خود را منزه کند و آنرا از آلودگی ها تهی سازد تا دعایش از مرحله گفتار به مقام حال و از مقام حال به لسان استعداد رسد و از ظاهر به باطن سرایت کند و دعایش مستجاب  و به مقصدش نائل شود، اما حقیر چنین نبودم و چنین لیاقتی نداشتم.

بر مشکلات زندگی لبخند تمسخر آمیز بزنید

پس کوشش کنید ای دوستان که باطنتان دعا کند و باطنتان طالب باشد تا درهای ملکوت بر قلبتان باز شود و اسرار و رازهای جبروت بر سرتان و ضمیرتان منکشف گردد و کشتی عقلتان در دریای خیرات و برکات به حرکت در آید و به ساحلهای نجات برسد و شما را از گرداب هلاکت نجات بخشد و با دو بال علم و عمل از این سرای تاریک و خانه های هلاکت و بدبختی به عالم انوار پرواز کند.

اما پدر و مادرم نمی دانم چه بگویم، یرا هرآنچه که من نمی دانم تو بهتر می  دانی و آگاهی که در این زمان خداوند ما را مورد امتحان خود قرار داده و می بایست برای موفق شدن در این امتحان کوله بار زندگی بربست و دل از دنیا برکند و برای نجات دین و اسلام خود را در میدان جنگ حاضر نمود.

پدر و مادرم بر مشکلات زندگی لبخند تمسخر آمیز بزنید و خدای ناکرده با رفتار و عملتان قلب دشمنان اسلام را شاد نکنید و امام عزیز و قلب مهدی مان را از خود نرنجانید و همیشه دعا کنید پروردگارا نصرت و یاری خود را از آسمان بر ما دریغ مکن و این کشته را به آنچه خیر است قرار داده و از ستمگران انتقام بگیر.

و آخرین وصیت ها به پدر و مادر و هم محلی هایم این است: ای عزیزان از شما می خواهم به خاطر مرگم کارهای خیر مانند ازدواج و سایرکارها را عقب نیندازید و شما پدر و مادر و برادرانم حتما اگر در مراسم خیر دعوت کردند، شرکت فرمایید و لباس سیاه را بعنوان عزاداری برتن نکنید، زیرا دشمنان اسلام شاد می شوند و آخرین وصیت اخلاق در خانواده را رعایت فرمائید.

از برادرانم عاجزانه می خواهم تا آخرین لحظات دست از یاری پدر و مادر برندارید.

پایان پیام/