آخرین وصیت نامه !

شهید "محمود دولتی مقدم" در وصیت نامه اش آورده است: «خدایا از تو می خواهم که این وصیت نامه را، وصیت نامه آخرم قرار دهی، از بس وصیت نامه نوشتم خسته شدم و به آن آرزوی دیرینه و قلبی خود نایل نشدم!» آنچه می خوانید متن آخرین وصیت نامه این شهید گرانقدر است.

کد خبر: ۴۷۱۹۱۹

شنبه - ۲۸ دی ۱۳۹۸ / 1398 28 October

به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان، شهید محمود دولتی مقدم در دوم شهریور ماه 1345 در شهرستان زابل متولد شد. پدرش غلامعلی نام داشت و مادرش مریم بود. وی در 27 دی ماه 1371 در جاده زابل زاهدان در درگیری با اشرار مسلح به درجه رفیع شهادت نایل گردید. به مناسبت سالگرد شهادت این شهید والامقام مروری داریم بر وصیت نامه شهید:

بسم الله الرحمن الرحیم

البته مپندارید که شهیدان راه خدا مرده اند بلکه زنده به حیات ابدی شدند و در نزد خداوند متنعم خواهند بود. آنان به فضل و رحمتی که از خداوند نصیبشان گردید، شادمانند و به آن مومنان که هنوز به آنها نپیوستند و بعدا در پی آنها به آخرت خواهند شتافت، مژده دهند که از مردن هیچ نترسند و از فوت متاع دنیا هیچ غم نخورند و آنها را بشارت به نعمت و فضل خدا دهند و اینک خداوند اجر اهل ایمان را هرگز ضایع نگذارد.
با سلام و درود به شهدای اسلام و امام شهیدان (ره) انقلاب اسلامی و با سلام به محضر مقام معظم رهبری وصیت نامه خود را آغاز می کنم.

انگیزه حضور در جبهه
هشت سال دفاع مقدس امت اسلامی ایران تابناک ترین فراز تاریخ انقلاب ارزشمند اسلامی است. این دلاوری ها و ایثارگری های عظیم که خیالپردازی تمامی ابر قدرت های شیطانی و در راس آنان استکبار جهانی را باطل و خنثی نموده و برتری کامل ایمان و عزم و اراده ملت ما را بر همه قدرت های باطل نمایان کرده، به دست بهترین فرزندان راستین اسلام خصوصا ادامه دهندگان راه سرخ سرور شهیدان تحقق یافت. همین انگیزه پاک و عظیم بود که خداوند منان به حقیر توفیق داد که در سنین نوجوانی وارد عرصه های حق علیه باطل شوم.

ولی خدایا شرمنده و شرمسارم علیرغم اینکه جبهه به جبهه و سنگر به سنگر به دنبال گم گشته خود که شهادت نام دارد گشتم، به آن نرسیدم ولی ای خداوند بزرگ اگر من دست از بندگی بر داشتم، تو ای معبود من دست از خدایی بر نمی داری.

خدایا اگر از مال دنیا چیزی در اختیار ندارم نگران نیستم زیرا که باورم این است که این دنیای فانی و زود گذر و موقت است.
معبودم!

سپاس تو را که من نبودم تو بودم کردی. وجود نداشتم تو وجودم داشتی و اشرف مخلوقات نمودی و در روی زمین از میان این همه ادیان مختلف مسلمان زاده ام آفریدی و در میان مسلمانان از شیعیان قرار دادی و عشق پیامبران و امامان و خصوصا عشق مرتضی علی (علیه السلام) آقا امام حسین (علیه السلام) حضرت فاطمه (سلام الله علیها) حضرت زینب (سلام الله علیها) و آقا ابوالفضل العباس را در گوشه گوشه دل بی تابم قرار دادی.

آخرین وصیت نامه

خدایا از تو می خواهم که این وصیت نامه را، وصیت نامه آخرم قرار دهی. از بس وصیت نامه نوشتم خسته شدم و به آن آرزوی دیرینه و قلبی خود نایل نشدم.

مدتها است که از جانم سوز و آتش درد و جدایی بر می خیزد ا کنون با دنیایی مملو از غم و اندوه و رنج ماندن و پوسیدن، به سویت می آیم و طلب فوز عظیم شهادت را می نمایم. خدای من، آخر تا کی شاهد لبیک گفتن بهترین بندگان خودت به سویت باشم و آنان را نظاره گر باشم؟

خدایا شهدا را می گویم و وقتی در مراسم تشیع جنازه شهیدان قرار می گیرم از روح ملکوتی آنان در خواست می کنم که حقیر نیز لایق پیوستن در جمع خیل شهیدان راه خودت شود.

سخنی با پدر و مادر

پدر جان؛
به عنوان فرزندکوچکتان که شرمنده زحمات چندین ساله تان برای خویش هستم یاد بیش از 45 سال زحمت و تلاش و سختی را بر پیکر خسته تان حس می کنم.

تویی که با یک چشم و سوزن و درفش علاو ه بر اداره امور زندگی مادر و برادران و خواهران، امور معیشتی خانواده ما را نیز عهده دار شدی. امید دارم با این همه زحمت که ایجاد نمودم مرا ببخشید زیرا که خود به آنچه که به من مساعدت می نمودی محتاج بودی.

پدر جان هیچگاه شکایت از مشیت پروردگارم ندارم و در عوض به شما افتخار می کنم که با همه مشکلات و سختی ها با قامتی به استواری ایمان ایستاده اید و عظمت آدمی را به بی نیازی از خلق می دانید و همچنان شاکر خداوند تبارک و تعالی بوده اید و هستید.

مادر جان:
از آن زمان که برایم از سرور شهیدان آقا امام حسین (علیه السلام) گفت بودی و سردار کربلای او یعنی قمر ماه بنی هاشم آقا ابوالفضل العباس (علیه السلام) را به من شناساندی و از غریبی و تنهایی و بی کسی اش برایم مصیبت و ربایی ها خوانده بودی، برایش گریستم و اشک ها بر آن سر بی تن ریختم و ناله ها و آه جان سوز برای یارانش و همچنین برای اسیری زینب (سلام الله علیها) و کودکانش کشیدم.

پس ای مادر مهربانم که هرگز زحمات بی حد و حساب شما را فراموش نمی کنم. اگر مواجه با این شدید که بنده به آرزوی خود رسیدم هر گز روحیه خود را از دست ندهید و همان سعه صدر و صبوری را که در خصوص مفقودی برادر عزیزم حاج جعفر نشان داده بودید، ادامه دهید و اگر خواستید برایم اشکی از دیدگانتان جاری سازید حتما آقا و مولا و سرور شهیدان را مد نظر قرار دهید. زیرا که اشک بدون یاد و نام آقا امام حسین معنی ندارد.

سخنی با خواهران و برادران

برادران و خواهران شریفم؛
بارها برایتان گفتم و باز هم می گویم و این را از دل کوچکم به یاد نگهدارید که دنیا بی وفاست و ارزش دل بستن به زرها و زیورها را ندارد.

چشم و دل به ذخایر آن بستن بیهوده می باشد. شما را سفارش می کنم که سفارشها و توصیه های برادر ارشدتان (حاج جعفر ) را مو به مو اجرا نمایید و او را تنها نگذارید. زیرا که حقیر بعد از خدا از لحاظ معنوی هر چه دارا هستم مرهون زحمات و راهنمایی های بیدار گرانه و بسیار ارزشمند ایشان می باشد.

در پایان سفارش من به شما حضرات این است که هرگز از یاد خدا غافل نشوید و تمامی دستورات و احکام الهی را سر لوحه مسیر زندگی خود قرار دهید، خصوصا نماز را به وقت و به صورت جماعت بر پای دارید تا موجب رضایت خداوند قادر و توانا فراهم گردد و در روز قیامت در مقابل خدا و خوبان خدا ان شا الله شرمنده و شرمسار نگردیم.

سخنی با دوستان و آشنایان و امت حزب الله منطقه سیستان

برادران و خواهرانم که به شما از صمیم قلب عشق و علاقه می ورزم مرا ببخشید و برایم طلب آمرزش کنید. ساختن خویش و هم نوعان خود را سر لوحه کارهایتان قرار داده و با بر خورد های اسلامی بی مسئولیت ها و بی تفاوت ها را مسئول بار بیاورید.

سوء ظن و یا هر عامل ضد الفت قلبی را در خود راه نداده و باز هم بدانید که تنها مکتب اسلام و انقلاب شکوهمند اسلامی برای رهایی و رشد و تعالی انسان و اسلام و جامعه اسلامی موثر است.

هر زمزمه و نغمه ای غیر از اسلام را فرصت گسترش و رشد و پیشروی ندهید زیرا که باعث به هدر رفتن زحمات چندین ساله پیامبران، امامان و انسان های شریف و مومن خواهد شد.

در پایان از همه عزیزان می خواهم دست از حمایت ولی فقیه و مقام عظمای ولایت و فرمانده کل قوا بر نداشته و اوامر معظم له را با تمامی وجود به سر منزل عمل برسانید و با وحدت و انسجام خود مشت محکمی به دهان تمامی زور گویان خصوصا استکبار جهانی وارد نمایید.

خدایا چنان کن سر انجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار.
والسلام حقیر محمود دولتی مقدم 5/ 3/ 1371