قاسم همیشه زیر پایش زخم بود!

قاسم همیشه زیر پایش زخم بود، چون دوستانش می‌گفتند که او همیشه توی جبهه‌ها پوتین‌هایش را از پایش در می‌آورد و با پای برهنه... ادامه این خاطره از مادر شهید «قاسم حسینی‌طایفه» را در پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان قزوین بخوانید.

کد خبر: ۴۷۰۸۹۵

دوشنبه - ۱۶ دی ۱۳۹۸ / 1398 16 October

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید قاسم حسینی‌طایفه، بیستم بهمن ۱۳۴۷ در شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش علی‌گل، کارگر نانوایی بود و مادرش خدیجه نام داشت و دانش‌آموز سوم متوسطه در رشته تجربی بود. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، چهارم دی ۱۳۶۵ در ام‌الرصاص عراق به شهادت رسید، پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۶ پس از تفحص در زادگاهش به خاک سپرده شد.

خدیجه پورعلی محمد مادر شهید قاسم حسینی‌طایفه

قاسم چهارده سال بیشتر نداشت که می‌خواست به جبهه برود اما چون سنش کم بود اجازه رفتن به او نمی‌دادند.

این موضوع کمی خیالم را راحت کرده بود اما تا من متوجه بشوم شناسنامه‌اش را دستکاری کرد و به عنوان جوان هیجده ساله به جبهه‌ها رفت.

وقتی با خبر شدیم که کار از کار گذشته بود و هر چند وقتی هم به مرخصی می‌آمد. آخرین بار که به مرخصی آمد یکی از همسایه‌ها فوت کرده بود و ما هم درگیر مراسمش بودیم.

تا یادم هست قاسم همیشه زیر پایش زخم بود، چون دوستانش می‌گفتند که او همیشه توی جبهه‌ها پوتین‌هایش را از پایش در می‌آورد و با پای برهنه فعالیت‌هایش را انجام می‌دهد.

قاسم می‌گفت: توی جبهه‌ها بچه‌های زیادی شهید شده‌اند و من دوست ندارم با پوتین، خون شهدا را زیر پایم بگذارم.

بالاخره مرخصی‌اش تمام شد و موقع خداحافظی پانصد تومان به من داد و گفت: مادر با این پول به مشهد برو و روزی یک تومان هم صدقه بده و از امام رضا(ع) هم بخواه که من شهید بشوم.

چشم‌هایم باز مانده بود و هنوز نگفته بودم این چه آرزویی است که می‌کنی که دیدم از زیر قرآن رد شد و چشمان باز من که متوجه نشدم چطوری رفت.

نمی‌خواستم از من دلخور شده باشد، وسایل سفر را آماده کرده و رفتم مشهد، مشهد زیاد رفته بودم اما انگار این بار با دفعات قبلی زمین تا آسمان فرق داشت.

برایش خیلی دعا کردم اما اصلا راضی به نبودنش نبودم، حتی با شهادتش، آخه مگه میشه مادری دعا کنه که پسرش.....

با امام رضا(ع) خداحافظی کردم و همه چیز را به خودش سپردم و از مشهد برگشتم. آن روز، من و خبر شهادت پسرم، با هم به خانه رسیدیم.

منبع: کتاب آخرین وداع مادران شهدا با فرزندان‌شان