پول نداریم ولی از جوانی مان مایه می گذاریم

شهید عبدالله صالح پناه همراه دو برادرش در جریان بمباران شیمیایی روستای بادمجان به فیض شهادت دست یافت. او در جریان ساخت مدرسه روستا به برادرانش پیشنهاد کرد به جای کمک مالی از جوانی شان مایه بگذارند و کارگری کنند. خاطره خواندنی شهید را از زبان برادرش در نوید شاهد کردستان دنبال کنید.

کد خبر: ۴۶۷۳۶۲

شنبه - ۱۸ آبان ۱۳۹۸ / 1398 18 August

به گزارش نوید شاهد کردستان شهید معظم عبدالله صالح پناه فرزند خدارحم و فاطمه، در تاریخ 4 آذرماه 1342 در میان خانواده ای محروم و مستضعف و در روستای بادمجان از توابع شهرستان سقز دیده به جهان گشود.

شهادت برادران صالح پناه

او بدلیل محرومیت مالی خانواده و همچنین نبود امکانات تحصیلی از نعمت یادگیری سواد بی بهره ماند و از همان کودکی تن خود را به کار و زحمت در روستا سپرد. شهید عبداله برای کمک به مخارج خانواده به کشاورزی و دامداری مشغول شد. سرانجام در تاریخ 4 آبان ماه 1362 در جریان بمباران شیمیایی روستای بادمجان؛ بر اثر اصابت ترکش و همچنین سوختگی شدید ناشی از مواد شیمیایی، به همراه دو برادرش به نامهای سعید و احمد به مقام رفیع شهادت نایل آمد و پیکر مطهرش در روستای بادمجان سقز به خاک سپرده شد.

همیاری درساختن مدرسه روستا

تصمیم گرفته شد که در روستا و با هزینه مردم روستا مدرسه ای ساخته شود. هرکس به اندازه توانایی مالی‌اش می بایست کمک می کرد و پول می داد. ما وضعیت مالی خوبی نداشتیم و نمیتوانستیم پول بدهیم. به همین خاطر در میان مردم خیلی خجالت کشیدیم. برادرم عبدالله ناراحتی ما را دید گفت چرا ناراحت هستید؟ من فکری به خاطرم رسیده است. پول نداریم بدهیم ولی هر روز یکی از ما می رویم و به عنوان کارگر کار می‌کنیم. ما جوان هستیم کمک زیادی  می توانیم بکنیم. دست آخر می بینید که کمکهای ما از سایرین بیشتر بوده است. با این پیشنهاد، ناراحتی ما رفع شد و شروع به کار کردیم. هر وقت نوبت دیگر برادرانمان می شد، عبدالله به درخواست خودش به جای آنها می رفت. کاری کرد که وقتی مدرسه درست شد، کمک خانواده ما از همه بیشتر بود.

(از خاطرات صالح صالح پناه- برادر شهید)