زندگینامه شهید «ایوب آئین»

شهید «ایوب آئین» هر روز قرآن بخوانید و در آیات آن تدبر کنید

شهید «ایوب آئین» از نظر اخلاقي‌، خوش‌ رفتار و آرام‌ بود، و به‌ معارف‌ اسلامي‌ و نماز، عشق‌ مي‌ورزيد.

کد خبر: ۴۶۶۰۳۰

سه‌شنبه - ۲۳ مهر ۱۳۹۸ / 1398 23 July

به گزارش نویدشاهدگیلان: شهید «ایوب آئین» فرزند ابراهیم به سال ۱۳۴۶ در روستای سیاه کش از توابع دهستان گوراب پس در خانواده ای زحمتکش ومذهبی چشم به جهان گشود. دوران کودکی را در کانون گرم خانواده سپری نمود و پس از گذراندن این دوران، برای کسب علم و دانش راهی مدرسه شد. وی مقطع ابتدایی را در دبستان دولتی روستای سیاه کش با موفقیت سپری کرد و در سال تحصیلی ۶۰-۵۹ وارد مدرسه راهنمایی تحصیلی شهید مهدی جان پرور گوراب پس گردید. دوره راهنمایی را تا قبولی پایه ی دوم طی نمود. پس از این در کنار خانواده، ماندگار شد و همیار پدر و مادر در امور زندگی گردید. مدتی را هم در پایگاه مقاومت بسیج محل گذراند و در این نهاد انقلابی به فعالیت پرداخت.

خصوصیات اخلاقی شهید

شهید آئین در همان ایام، با اخلاق و آداب اسلامی نیز آشنایی پیدا کرد. پس از پا گذاشتن به سن ۱۸ سالگی به خدمت مقدس سربازی اعزام شد و بعد از طی دوره آموزشی در پادگان منجیل، در یگان دریایی دزفول مستقر گردید. شهید آیین بعد از گذشت چند ماه، از یگان دریایی دزفول به منطقه عملیاتی جزایر مجنون منتقل شد، تا اینکه سرانجام پس از رشادتها، در چهاردهم شهریور ۱۳۶۶ بر اثر اصابت ترکش در این منطقه شربت شهادت نوشید. این شهید گرانقدر از نظر اخلاقی، خوش اخلاق و آرام بود. به دیگران کمک می کرد و به امور خانواده نیز توجه داشت. به معارف اسلامی و دینی علاقه مند بود و به نماز نیز عشق می ورزید. در قسمتی از وصیت نامه اش آمده است: «... به قرآن زیاد توجه کنید. راضی نشوید که در قیامت، قرآن در حضور خدا، از شما شکایت کند. هر روز لااقل چند آیه بخوانید. بر شما باد به نماز. نگذارید مساجد خالی بماند..... از خدا بخواهید که مرا ببخشد، چون غرق گناهم... اگر شهید شدم در روستای سیاه کش مرا به خاک بسپارید و اگر نیز مفقود شدم، هیچ ناراحت نباشید که من، پیش مولایم رفته ام».همچنین در بخشی از دفترچه خاطرات اش نیز آمده است: ... قبل از اینکه به جبهه بیایم، بچه ها تعریف می کردند که امدادهای غیبی، پشت و پناه رزمندگان است. باور نمی کردم، چون آدم تا با چشمهایش نبیند نمی تواند باور کند. بله امروز مورخه 30 مرداد 1366 ساعت چهار صبح، مزدوران عراقی، پنج خمپاره بر سر رزمندگان ریختند که به جز یکی، بقیه عمل نکردند.