وصيتنامه عکاس شهید حميد يوسفى نيكخو

لباس خونین شهيد، سند افتخار اوست

... شهيد كسى است كه در ميدان جنگ در خدمت امام (ع) يا نايب خاصش كشته شود و ملحق ميشود به او هر كس در حفظ اسلام در زمان غيبت امام كشته شود . لباس خونى شهيد سند افتخار اوست كه بايد اين سند با او باشد و با اين سند محشور شود.

کد خبر: ۴۶۱۰۷۵

دوشنبه - ۱۴ مرداد ۱۳۹۸ / 1398 14 May

به گزارش نوید شاهد همدان؛ شهید حمید یوسفی نیکخو بیستم مرداد ۱۳۴۰ در شهرستان همدان به دنیا آمد. پدرش محسن بنا و معمار بود. تا پایان دوره متوسطه در رشته علوم انسانی درس خواند و دیپلم گرفت. به عنوان جهادگر در جبهه حضور یافت. بیست و هشتم تیرماه ۱۳۶۱ با سمت فیلمبردار و عکاس در منطقه عملیاتی شلمچه و در جریان عملیات رمضان بر اثر اصابت گلوله مستقیم توپ به شهادت رسید و به کاروان عظیم شهدا پیوست. آرامگاه وی در گلزار شهدای زادگاهش واقع است

در وصیتنامه شهید آمده است:

و لاتحسبن الذين قتلوا فى سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون

مَن طَلَبَنی وَجَدَنی، و مَن وَجَدنی عَرَفَنی، و مَن عَرَفَنی احَبّنی و مَن احَبّنی عَشَقَنی‏، و مَن عَشَقَنی‏ عَشَقْتُهُ، و مَن عَشَقْتُهُ قَتَلْتُهُ، و من قَتَلْتُهُ فَعَلَی دِیتُهُ، و مَن علی دیتُه فانا دِیتُه‏»

آن‌کس که مرا طلب کند، مرا می‌یابد و آن‌کس که مرا یافت، مرا می‌شناسد و آن‌کس که مرا شناخت، مرا دوست می‌دارد و آن‌کس که مرا دوست داشت، به من عشق می‌ورزد و آن‌کس که به من عشق ورزید، من نیز به او عشق می‌ورزم و آن‌کس که من به او عشق ورزیدم، او را می‌کشم و آن‌کس را که من بکشم، خون‌بهای او بر من واجب است و آن‌کس که خون‌بهایش بر من واجب شد، پس خود من خون‌بهای او می‌باشم.

تا كنون زياد سفر كرده ام ولى اين آخرين سفر من است. خداحافظ اى كسانيكه مرا گرامى ميداشتيد. آيا چنين ميپنداشتيد كه تا ابد از شما جدا نخواهم شد؟ اكنون به اشتباه خود پى ميبريد با اين همه در اين لحظه آخر اجازه بدهيد قبل از آنكه به خالقم تعلق يابم و از شما جدا شوم از همگيتان حلالى بخواهم.

بخصوص پدر جان و مادر جان از شما كه در زندگى خيلى ناراحتتان كرده ام و نيز شما برادران و خواهران گرامیم اميدوارم كه حلالم كنيد و نيز از تمام دوستان و آشنايان برايم حلالى بخواهيد.

امكان دارد من همچون عده اى از برادران شهيدم جنازه ام بدست شما نرسد ، آنگاه بياد شهداى كربلا بيفتيد و ناراحتى به خود راه ندهيد و هر وقت دلتان گرفت به گلزار شهدا برويد و به مزار آن همه شهيد بنگريد ، آنوقت درد خود را فراموش خواهيد كرد.

... چرا مانند كسانيكه هنوز اميدى در قلب دارند زار زار گريه ميكنيد ؟ دردى كه چاره ندارد در خور اشكها نيست.

يك تقاضاى خيلى بزرگ دارم و آن اينكه امام را تنها نگذاريد يعنى اسلام را تنها نگذاريد.

از برادر و خواهر كوچكم ميخواهم كه درسشان را بخوانند.

با آرزوى پيروزى مسلمين و اسلام

و به اميد شهادت خودم.

والسلام

حمید یوسفی نیکخو