معرفی کتاب؛

تئاتر در اسارت

این کتاب به قلم عبدالمجید رحمانیان در سال 1380 منتشر شد.

کد خبر: ۴۶۰۷۹۲

چهارشنبه - ۰۹ مرداد ۱۳۹۸ / 1398 09 May

به گزارش نوید شاهد فارس؛ کتاب «تئاتر در اسارت» توسط نشر امید آزادگان در 150 صفحه با 3000 نسخه شمارگان به چاپ رسیده است.

عبدالمجید رحمانیان نویسنده کتاب سال ۱۳۴۱ در جهرم متولد شد. او در سال۱۳۶۰ عازم جبهه شد و ۱۱ اردیبهشت سال ۱۳۶۱ در عملیات بیت المقدس به اسارت ارتش عراق در آمد؛ رحمانیان هشت سال و چهار ماه در اسارت گذراند. وی در مقدمه این کتاب می نویسد:

تئاتر بخشي‌ از زندگي‌ اسرا محسوب‌ مي‌شد و يك‌ ابزار مهم‌ پيام‌ رساني‌ بود. اسراي‌ ايراني‌ با دين‌ باوري‌ و تعهدي‌ كه‌ داشتند، صادقانه‌ به‌ ميدان‌ آمدند و در جبهه‌ي اجراي نمايش‌ها نيز به‌ گسترش‌ معنويت‌ و اخلاق‌ دست‌ زدند. تئاتر در اسارت، با دعا و نيايش‌ در هم‌ آميخته‌ و يكي‌ از پايه‌‌هاي‌ اساسي‌ فرهنگ‌ شده‌ بود. هنگامي‌ كه‌ برخي‌ از هنرمندان‌ اسير، با وضو پا به‌ صحنه‌ي نمايش‌ مي‌گذاشتند، لودگي، رياكاري، فخرفروشي‌ و انحراف‌ انديشه‌ها و رفتار تماشاگران، زير عنوان‌ هنر، ديگر معنايي‌ نداشت.

در صفحه ی 29 این کتاب آمده است:

روزی بچه های تئاتر در آسایشگاه ۶ اردوگاه شماره ۳ موصل کوچک در حال اجرای نمایشی سیاسی بودند. موضوع تئاتر درباره ی دولتمردان عرب و دست نشانده های آمریکا بود. بعد از ظهر و هنگام بیرون باش، تعدادی از تماشاچیان نیز از آسایشگاه های دیگر جمع شده بودند. برای تهیه لباس و دکور، کار زیادی صورت گرفته بود. نگهبانان خودی نیز در بیرون آسایشگاه چشمهایشان را به سربازان عراقی دوخته و گاه گاهی با کلمات رمز و اشاره های خاص هم دیگر را از وضعیت آگاه می کردند. داخل آسایشگاه بینندگان با خیالی آسوده به تماشا مشغول بودند.

نیمه های تئاتر بود که ناگهان یکی از تماشاچیان سریع در آسایشگاه پرید و در را محکم بست و فریاد زد سریع دو ، سه نفر بیایند و مرا کمک کنند. او داد می زد که سرباز عراقی پشت در است بچه‌های تئاتر به سرعت خود را جمع و جور کردند و ابزار لباس ها را تا آنجا که می توانستند پنهان نمودند و صحنه نمایش را تا حد امکان بر هم زدن سرباز عراقی فریاد می کشید در را باز کنید دو نفر از اسرا هم سطح های پر از آب را جلوی که در آسایشگاه خالی کرده بودند تا وانمود کنند که مشغول نظافت آسایشگاه هستند انبوه جمعیت و کثرت وسایل ساخته شده و دکور و لباس و اندازه ای بود که پنهان نمودن آنها و عادی نشان دادن صحنه را غیر ممکن می کرد...

انتهای متن/