زندگینامه

ترور به دست کوردلان خفاش صفت/ مروری بر زندگینامه سرباز گمنام امام زمان شهید اسماعیل معظمی

اسماعیل برای حفاظت از دستاوردهای انقلاب اسلامی و زندگی در فضای نظارت بر دسیسه های دشمنان و پاسداشت اسلام ناب محمدی (ص) به جمع سربازان گمنام امام زمان (عج) پیوست...

کد خبر: ۴۵۶۳۶۸

يکشنبه - ۱۲ خرداد ۱۳۹۸ / 1398 12 March

نوید شاهد کردستان:

شهید اسماعیل معظمی

عشاق اگر لقای تو را آرزو کنند باید زخون خویشتن اول وضو کنند

شهید اسماعیل معظمی در اولین روز فصل بهار در سال 1349 در ایامی که مردم به استقبال سال جدید رفته بودند ، در روستای طوغان از توابع شهرستان قروه دیده به جهان گشود. و قلب والدینش وهاب و گلزار را طراوتی مضاعف بخشید. دوران کودکی را همچون سایر هم سن و سالانش در فضای پاک روستا سپری و برای فراگیری علم و دانش قدم به مدرسه قدیمی روستا گذاشت . او تحصیلات ابتدایی را با موفقیت پشت سر نهاد و جهت ادامه تحصیل به شهر دلبران و قروه عزیمت نمود و تحصیلات راهنمایی را در شهر دلبران و تحصیلات متوسطه را در شهرستان قروه به پایان رسانید.

اسماعیل برای حفاظت از دستاوردهای انقلاب اسلامی و زندگی در فضای نظارت بر دسیسه های دشمنان و پاسداشت اسلام ناب محمدی (ص) به جمع سربازان گمنام امام زمان (عج) پیوست. وی پس از سالها ایثار و از خودگذشتگی و خدمت خالصانه به نظام مقدس اسلامی ، سرانجام در اربعین سید و سالار شهیدان آقا اباعبدالله الحسین(ع) در 05/03/1379 در اطراف شهر مریوان به همران فرزند دلبندش ، مصطفی دو ساله مظلومانه به دست عوامل استکبار جهانی به درجه رفیع شهادت نائل گردید. خون او و فرزندش ، مظلومیت سربازان فداکار انقلاب و ددمنشی و زبونی عوامل خود فروخته دشمنان قسم خورده انقلاب را به ارمغان آورد. مگر اسماعیل چه گناهی کرده بود که به همراه طفل معصومش پرپر شد ؟ آیا حضور او در مریوان جز برای امنیت عمومی و آسایش مردم بوده است؟! پس خودفروختگان چه هدفی از این ترور داشتند؟ بی تردید این کوردلان هدفشان ضربه به درخت تنومند انقلاب اسلامی در منطقه بوده است که با یاری خدای متعال هیچگاه به هدف شومشان نرسیدند و نخواهند رسید.، هر چند خون جوانانی همچون اسماعیل معظمی بر پای این درخت جاری شود.

شهید معظمی بسیار ساده پوش ، محجوب و مردم دار بود و با مردم مریوان مهربان و خنده رو برخورد می کرد.

تکیه کلامش این بود که من یک روستایی ساده هستم . او در مأموریتهای محوله ترس و تردید به خود راه نمی داد. ایشان نه تنها وظایفش را به نحو احسن انجام می داد بلکه دیگر همکاران را نیز یاری می داد.