زندگی نامه شهید داود جعفری

عشق به پدر و مادر قلب او را مملو از امید مینمود

در خانواده عشق به پدر و مادر قلب او را مملو از امید مینمود و همیشه فرد متواضع و فروتن بود. با وجود اینکه او چندین مرتبه دچار اصابت ترکش واقع شده و مجروح گشته و در بیمارستان مدتی بستری و همینطور بعضا برخی از ترکشها هنوز در تن او بود مع الوصف او هیچ وقت کلامی از حالات خود را با کسی به خصوص پدر و مادرش نگفت...

کد خبر: ۴۵۴۷۱۰

شنبه - ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۸ / 1398 21 February

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ؛ شهید داود جعفری هفتم دي 1343 ، در شهرستان تهران چشم به جهان گشود. پدرش ميكائيل و مادرش زهرا نام داشت. تا سوم متوسطه در رشته كامپيوتر درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور يافت. نوزدهم دي 1365 ، با سمت آرپی جی زن در شلمچه بر اثر اصابت تركش به گردن، شهيد شد. مزار او در بهشت زهرای زادگاهش واقع است.

شهید داود جعفری در سال 1342 در تهران بدنیا آمد و دوران کودکی و نوجوانیش را در کنار هم سن و سالان خودش سپری نمود و با تاسیس سپاه پاسداران در سال 1358 با عشق و علاقه‌ای که در راه خدمت به اسلام و مسلمین در وجود او تبلور پیدا نموده بود به استخدام سپاه پاسداران درآمد و آموزشها و تاکتیکهای نظامی را با موفقیت پشت سر گذارد و سپس با دیگر هم رزمانش مبارزه جدی و همه جانبه ای را در یافتن گروهکهای منافقین و احزاب منحرف سیاسی در تهران در قالب گشتهای ثاراله آغاز نمود.

با شروع جنگ ایران و عراق جهت مدد رساندن برادران و رزمندگان جبهه های نبرد عازم جبهه های جنگ گردید. پس از مدتی پیشنهاداتی مبنی بر پذیرش سمتهای فرماندهی را در تهران از سوی فرماندهی دریافت نمود ولی وی این پیشنهادات را رد نمود و نتوانست دوری هم رزمانش را در جبهه های جنگ تحمل نماید و هم چنان به جنگ با دشمن متخاصم در جبهه های نبرد پرداخت.

وی همیشه معتقد بود که مرد عمل همیشه در میدان مبارزه شناخته میشود و مرد میدان باید در راه اسلام و قرآن مخلصانه دور از هر گونه ریا و برای رضای خداوند باید بجنگد تا جایی که دشمن دین و قرآن را نابود سازد.

شهید داود جعفری از ابتدای شروع جنگ علیه کفر تا هنگام شهادتش در میدان نبرد در اکثر جبهه های نبرد غرب تا جنوب بدون هیچگونه ترس و هراسی با فداکاریهای و رشادتهای خود جان تازه ای را به همرزمانش و نیروهای اسلام میبخشید .

او در این جبهه ها علاوه بر فرماندهی بخشی از سپاهیان اسلام مسئولیت هدایت توپ 106 را بر عهده داشت و در میدان جنگ با فداکاری خود همیشه پیشتاز بود. از جبهه هایی که او به انجام وظیفه میپرداخت میتوان (سومار- گیلان غرب- نفت شهر- سرپل ذهاب- ارتفاعات بازی دراز- مهران- دهلران- خرمشهر – آبادان و شلمچه نام برد.

شهید داود جعفری برای دوستان و نزدیکان خود همچون برادر مهربان و دلسوز بود . از محسنات او این بود وقتی حقوق خود را از سپاه دریافت مینمود سهم زیادی از آن پول را به مستمندان و بیچارگان که او میشناخت کمک مینمود. گاهی نیاز خانواده فقیری که به آنان لطف و عنایت داشت با تهیه مایحتاج آن خانواده تامین مینمود. در خانواده عشق به پدر و مادر قلب او را مملو از امید مینمود و همیشه فرد متواضع و فروتن بود. با وجود اینکه او چندین مرتبه دچار اصابت ترکش واقع شده و مجروح گشته و در بیمارستان مدتی بستری و همینطور بعضا برخی از ترکشها هنوز در تن او بود مع الوصف او هیچ وقت کلامی از حالات خود را با کسی به خصوص پدر و مادرش نگفت.

در محل کمتر کسی بود که وی را نشناسد و کمتر کسبه ای بود که مهر او را به دل نگیرد و درباره وی سخن نگوید. وی دارای حسن خلق و گذشت و فداکاری و فردی مومن بود. او هیچ وقت جبهه و جنگ را رها نکرد بی صبرانه عاشق شهادت به سر برد چرا که وی عاشق شهادت و خدا بود .

او در قسمتی از وصیت نامه خویش دوستان خود را به خویشتن داری و جدا شدن از وابستگیهای دنیوی و حرکت به سمت متعالی شدن و زندگی ابدی سفارش نموده است. سرانجام او در صبحگاه خونین 19/10/1365 در عملیات کربلای ده در شلمچه به همراهی گروه کثیری از پاسداران اسلام و قرآن ، دشتهای تشنه میدان جنگ را با نثار خونهای معطر خود رنگین و سیراب نمودند و جان تازه ای را به تاریخ حماسه های حسینی در واقعه کربلا بخشیدند و به لقاء پروردگار خویش نایل گشتند.

منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ