زندگي نامه شهيد جلال جعفر محمدی

هر چه به دنبال شهادت می رفتم آن را نمی یافتم

همسر شهيد: وی هر سال 3 ماه را در جبهه حضور پیدا میکردند. سالی که قرار بود فرزندمان متولد شود به اصرار من به جبهه نرفتند و من میدیدم که وی هر شب در نماز شب گریه میکنند و از خداوند پوزش می طلبند و طلب شهادت را در ماموریت بعدی دارند.

کد خبر: ۴۵۴۴۰۳

سه‌شنبه - ۱۷ ارديبهشت ۱۳۹۸ / 1398 17 February

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ؛ شهيد جلال جعفر محمدی سي و يكم خرداد 1339 ، در شهرستان تهران چشم به جهان گشود. پدرش محمدجعفر، کادر شهرباني بود و مادرش قدمخير نام داشت. تا پايان دوره کاردانی درس خواند. ازدواج کرد و صاحب يك دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور يافت. ازدهم فروردن 1365 ، در شلمچه شهيد شد. مزار او در بهشت زهرای زادگاهش واقع است.

پاسدار شهید جلال جعفر محمدی به سال 1339 در تهران در خانواده ای پر جمعیت دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را تا پایان دوره دبیرستان ادامه داد و سپس در کنکور شرکت نموده و در رشته پزشکی قبول می شوند ولی به علت انقلاب فرهنگی و دوران انقلاب وی از رفتن به دانشگاه منصرف میشود و به جمع مردم مسلمان
می پیوندد و در تظاهرات و راهپیمایها دوشادوش مردم فعالیت مینمود.

بعد از پیروزی انقلاب به خدمت مقدس سربازی رفته و در آنجا تمایل به خدمت در سپاه را پیدا میکند. با پایان یافتن دوره سربازی وی در سپاه پاسداران مشغول به کار میشود و در این ارگان مقدس کار تکنسین هلیکوپتر را در قسمت نیروی هوایی سپاه را انجام میدهد. پس از چندی با خانم زهره شکارچیان ازدواج مینماید که ثمره این زندگی مشترک تنها یک دختر بنام سمانه است که از وی به یادگار مانده است.

لازم به ذکر است که در زمان شهادت، دخترش 10 ماه بیشتر نداشتند. با شروع جنگ تحمیلی وی بارها به جبهه های نبرد حق علیه باطل میرود و در عملیاتهای مختلفی شرکت مینماید . از آنجائیکه علاقه خاصی به تحصیل و علم داشتند در سال 65 مجددا در کنکور شرکت می نمایند و در دانشگاه تهران در رشته زبان روسی قبول
می شوند و شروع به ادامه تحصیل می نمایند. تا اینکه سرانجام دوباره به جبهه اعزام و در تاریخ 11/11/65 در علمیات کربلای 5 در شلمچه خمپاره ای در کنار ایشان به زمین میخورد و ترکش آن به پا و پهلوی چپ او اصابت می کند. بعد از مجروح شدن وی را در درمانگاههای صحرایی پانسمان میکنند و وی را به بیمارستان منتقل
می کنند که ناگهان آمبولانش مورد اصابت توپ قرار می گیرد و وی به درجه رفیع شهادت نائل می آید و دیگر اثری از پیکر و پاک مطهرش پیدا نمی شود.

- حتی المقدور سعی میکردند که نماز شب بخوانند و دائما با خدای خود در حال راز و نیاز بودند.

- در زمان انقلاب در راهپیمائیها و تظاهرات شرکت می نمودند و بعد از پیروزی انقلاب نیز به خدمت سپاه درآمده و در آنجا به فعالیت می پرداختند. در ضمن عضو بسیج مسجد محل نیز بودند.

- فرازهائی از وصیت نامه شهید :

بدانید که من آگاهانه در این راه قدم برداشته‌ام راهی که سعادت انسانها به آن منتهی می شود و هدفم یاری از دین خدا می باشد و فقط برای رضای خداوند متعال به جبهه رفته ام. خدا را شکر می کنم که این توفیق نصیبم شد که به جبهه بروم و دین خود را به اسلام و انقلاب و شهدا ادا نمایم. مکانی که دانشگاه انسانهاست جائیکه با خون بهترین جوانان گلگون شده است. البته مدتی زیادی را در طول سربازی در جبهه بودم ولی هر چه به دنبال شهادت می رفتم آنرا نمی یافتم. علتش هم این بود که خالص نبودم. باید متذکر شوم هدف اصلی من در این راهی که انتخاب کرده ام شهادت نیست ولی اگر شهادت نصیبم شد آن را با آغوش باز می پذیرم.

منبع: مرکز اسناد بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ