وصیت نامه شهید «احمد حاجی زاده ثانی آبادی» به همراه دستخط شهید منتشر شد؛

حفظ «حجاب» پیام خون شهیدان است

خواهرانم شما که وظیفه خود را می دانید که راجع به حجابتان که پیام خون شهیدان است بسیار می گوییم .چون مشت گره کرده شما و حجاب سیاهتان آنقدر برای دشمن خطرناک و کشنده است که بیش از خون شهدا برایش مرگ محتوم را می آورد.

کد خبر: ۴۵۳۷۵۴

دوشنبه - ۰۹ ارديبهشت ۱۳۹۸ / 1398 09 February

به گزارش نوید شاهد شهرستان های استان تهران؛ شهید احمد حاجی زاده ثانی آبادی/ یکم فروردین 1346، در روستای قوچ حصار از توابع شهرستان ری به دنیا آمد. پدرش غلامرضا، کارگر بود و مادرش ربابه نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هشتم اردیبهشت 1366، با سمت فرمانده گروهان در شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به پاها و شکم، شهید شد. مزار وی در بهشت زهرای شهرستان تهران واقع است.

شهید «احمد حاجی زاده ثانی آبادی» در روز شنبه یازدهم فروردین 1364 وصیت نامه ای نوشته است که در ادامه می خوانید؛

بسم الله الرحمن الرحیم

«اعوذ بالله من شر نفس ان النفس لاماره بالسوء الا ما رحم ربی »

«احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا آمنا و هم لا یفتنون»

«آیا پنداشتند مردم که بگویند ایمان آورده ایم و آنان امتحان کرده نشوند»منبع: مرکز اسناد اداره کل بنیاد شهید شهرستان های استان تهران

با سلام و درود فراوان و با عرض سپاس به حضور حضرت باری تعالی و به محضر با عظمت حضرت بقیه الله الاعظم روحی و الواحنا له افداء و با عرض سلام به حضور شهدا مفقودین و اسرای عزیزمان این عزیزانی که به قول امام گرامی که می فرماید : اینان ره صد ساله را یکشبه پیمودند.

راهی که عرفای بزرگ در طول تمام عمرشان از خداوند می طلبند و در طول هفتاد سال و یا بیشتر شاید بتواند بدست آورند ، پیمودند و درخت تمدن اسلام را با خون زنگین خویش آبیاری کردند و به ندای هل من ناصر ینصرنی امام حسین حضرت سید الشهداء لبیک گفتند و به دار باقی شتافتند و رفتند و رفتند و ما را کوله باری سنگین از مسئولیت باقی گذاشتند و امیدواریم که همگی بتوانیم از ادامه دهندگان راهشان باشیم.

ان شاءالله و با سلام خدمت پدر و مادر عزیزم که مرا بزرگ کردند تا در این زمان بتوانم به جبهه بیایم پدر و مادر عزیز در این مدت که من فرزند شما بودم و شما را اذیت کردم می بخشید و اگر در موقع اعزام به جبهه با شما نتوانستم خداحافظی کنم دیدم که کاروان در سپیده دم در حال حرکت بسوی نبرد هستند وقت خداحافظی نداشتم.

امیدوارم که مرا ببخشید و شما ای خواهرانم شما که وظیفه خود را می دانید که راجع به حجابتان که پیام خون شهیدان است بسیار می گوییم .چون مشت گره کرده شما و حجاب سیاهتان آنقدر برای دشمن خطرناک و کشنده است که بیش از خون شهدا برایش مرگ محتوم را می آورد.

بنده کوچکتر هستم که بخواهم پیام بدهم. و شما برادر عزیزم امیدوارم که بتوانی بیشتر برای اسلام خدمت بکنی و از شهید شدن من ناراحت نباشی و به سخنان امام عزیز گوش فرا دهید و جامع عمل بپوشانید. پدر و مادر عزیز امیدوارم که من اگر شهید شدم و خداوند این بنده الحقیر را نزد خود قبول کرد اگر جنازه من درکربلای ایران مانند ناراحت نباشید چون جسم لازم نیست روح لازم است.

و بعد از شهادت این بنده الحقیر خدا فرزن خود زیاد گریه نکنید و خدا را شکر کنید که توانستید مرا بزرگ کنید تا این زمان توانستم به ندای امام عزیزم لبیک گفته و به جبهه بیایم و درراه خدا به راه شناخته شده که خودم انتخاب کرده بودم برسم.

و چند سخنی با دوستان و آشنایان امیدارم که همگی از دست این دوست کوچک خود راضی باشید و به سخنان امام عزیز گوش فرا دهید و جامع عمل بپوشانید و به جبهه های جنگ حق علیه باطل روانه شوید و دشمنان را در منطقه خفه کنید و امیدوارم که پدر و مادر و خواهران و برادرم و شما دوستان عزیزم مرا ببخشید که بتوانم با کاروان شهادت وارد بهشت بشوم و دیگر چیزی ندارم.

والسلام : بنده الحقیر

منبع: مرکز اسناد اداره کل بنیاد شهید شهرستان های استان تهران