پیرامون شهید «علی ژاله»/ اصرار زیاد برای پاسدار شدن

آن روز فقط كار كرد، تا پايان روز حرفي از رفتن به سپاه نزد، روز بعد دوباره آمد. تا ديدمش گفتم: علي آقا به شرطي همراهت به سپاه مي‌آيم و معرفت مي‌شوم كه سه روز در اينجا كار كني.

کد خبر: ۴۵۱۶۵۲

چهارشنبه - ۲۹ اسفند ۱۳۹۷ / 1397 29 December

به گزارش نوید شاهد از کرمان، تصوير او در قاب آسمان، بعد از سالها، هنوز ديدني است. «تصوير آن روزهايي كه برف سنگين مي‌باريد و او پارو به دست، داوطلبانه به روي پشت بام مسجد و كتابخانه مي‌رفت و برفها را پارو مي‌كرد».

***گرما بيداد مي‌كرد. تعدادي از دوستان جمع شده‌ بوديم. تا غسالخانه‌ي روستا را بسازيم. سخت مشغول كار بوديم كه علي به همراه يكي از هم‌رزمانش به محل كار ما آمد . قد كشيده بود. دلاوري از سر و رويش مي‌ريخت. بعد از بررسي وضعيت كاري ما، رو به من كرد و گفت:

مي‌خوام برم سپاه، معرّفم مي‌شوي؟

صداي يكي از بچه‌ها بلند شد:

آقا پسر بيل و بردار و ملات بساز كه كارگر كم داريم .

علي ساكت شد. حرفي براي گفتن نداشت. بدون اينكه ناراحت شود، قضيه را جدي گرفت و لباسش را درآورد و مشغول كار شد. آن روز فقط كار كرد. تا پايان روز حرفي از رفتن به سپاه نزد. روز بعد دوباره آمد. تا ديدمش گفتم: علي آقا به شرطي همراهت به سپاه مي‌آيم و معرفت مي‌شوم كه سه روز در اينجا كار كني.

خنده اي بر روي لبانش نشست و گفت: چه بهتر از اين...

و دوباره شروع به كار كرد.

روز چهارم كه فرا رسيد،  قرار بود همراه با او راهي سپاه شويم، وقتي كنارم ايستاد، گفتم: علي آقا همه‌ي كارها انجام شده به غير از يك كار كه بايد انجام شود.

پرسيد: چه كاري؟

گفتم: چاهي كه كنده شد، عمقش خيلي كمه.

لبخندي به چهره‌اش نشست و پرسيد: اگر اين كار را انجام بدهم. بالاخره معرف من مي‌شوي؟ گفتم: حتماً.

شروع كرد. بعد از يك ساعت كار، به دليل سختي كار به سراغ رفيقش رفت و دو نفري به چاه كندن مشغول شدند.  نشان به همان نشان كه سه روز، كندن چاه وقت برد.

روز آخر وقتي مرا ديد گفت:  احمد آقا مرده و قولش....

بعد از شش روز كه كار طاقت فرسا انجام داد، ديگر روي آن را نداشتم كه كار جديدي در برابرش بگذارم. سوار موتور شديم و راه افتاديم.  در بين راه كنار چشمه‌اي براي استراحت ايستاديم.

خواستم به گونه اي او را از رفتن به سپاه منع كنم.

گفتم: مي دوني كجا مي‌ري؟ الان زمان جنگه، تو آخرين فرزند خانواده هستي، با پدر و مادرت مشورت كرده‌اي؟

گفت: با همه شون صحبت كردم، نتيجه‌ي صحبتها اين بوده كه بايد به سپاه بروم.

پرسيدم: «چرا سپاه؟»

«احمد آقا.... راهي كه من انتخاب كرده‌ام اينه، ... سپاه...

تلاش من براي  منصرف كردنش فايده‌اي  نداشت.

آبي به سر و صورت زديم و راه افتاديم به طرف سپاه رابُر... و من معرّف او شدم... او حالا شده بود يك سپاهي مؤمن.

***براي تشويق ما به درس خواندن هر كار كه لازم بود مي‌كرد. فراموش نمي‌كنم. سخن او را كه به من گفته بود: «به ازاي حفظ هر حديث 10 تومان به تو مي‌دهم.

اگر معدلت 18 شد، صد تومان طلبكار من خواهي شد. »

منبع: یک بیابان تانک

شهید علی ژاله/ در سال 1341 در یکی از روستاهای رابر پا به عرصه وجود گذاشت. با شروع جنگ تحمیلی عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل گردید و در سال 1365 فرماندهی گردان ضدزره لشکر پیروز ثارالله را برعهده گرفت تا اینکه سر انجام در عملیات کربلای پنج به فیض شهادت نائل آمد.

پایان پیام/