روایتی مادرانه از شهید «اکبر چاردولی» منتشر شد؛

مادری چشم انتظار...

مادر تسبیح به دست از جا بلند می شود. سراغ عکس جگر گوشه اش بر روی طاقچه می رود. قاب را دست می کشد و لمس می کند و به پسر می گوید: همانطور که خود خواستی صبر می کنیم. باز هم راضی به رضای خدا هستیم و تا آخرین روز زندگی به جهاد تو در راه رضای خدا افتخار می کنیم مادر

کد خبر: ۴۴۹۹۵۵

دوشنبه - ۰۶ اسفند ۱۳۹۷ / 1397 06 December

به گزارش نوید شاهد شهرستان های استان تهران؛ شهید اکبر چاردولی/ پنجم اسفند 1343، در شهرستان تهران به دنیا آمد. پدرش امیرحسین و مادرش محترم نام داشت. تا دوم راهنمایی درس خواند. شاگرد تعمیرگاه خودرو بود. ازدواج کرد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و یکم تیر 1367، در دهلران توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید. تاکنون اثری از پیکرش به دست نیامده است.

روایتی مادرانه از شهید «اکبر چاردولی» را در ادامه می خوانید؛

«مادر» سر از سجده بر می دارد و نمازش را سلام می دهد. تسبیحات حضرت زهرا را می خواند. دعای فرج آقا امام زمان را زیر لب بر زبان می آورد و همینطور نشسته بر سجاده، طبق معمول ساعات تنهایی اش مرغ خیال را در سرزمین دور به پرواز در می آورد. میله های سرد و سیاه زندانی نمور و تاریک را در نظر می آورد. اسارتگاهی در عراق. اکبر ... او آیا آنجاست؟

سپس به عادت تمامی مادران چشم انتظار برای بازگشت فرزند با خود حرف می زند: «صبر می کنم، شکیبایی به خرج می دهم. این سفارش همیشه تو بود اکبر جان! ای کاش می دانستم چه سرنوشتی بر تو، در این سالهای متمادی رفته است، گاهی تو را می بینم که در محاصره دشمن هستی.

اسلحه بر پشت و گردنت گذاشته اند. وحشیانه تو را زیر بار مشت و لگد و قنداقه های تفنگشان گرفته اند. از تو اطلاعات می خواهند و تو هم لب از لب باز نمی کنی. می بینم که تو را تا سر حد مرگ کتک می زنند... باز به دلم بد راه می دهم، نکند تو را زیر شکنجه به شهادت رسانده باشند. نکند وقتی جلوی زورگویی هایشان ایستاده بودی تو زیر شکنجه های طاقت فرسا مثله ات کرده باشند.

اما نه باز به خودم دلداری می دهم که شاید روزی خبری از تو برسد. شاید هنوز امیدی برای پیدا کردن نشانه ای حتی کوچک از تو باقی باشد.»

منبع: مرکز اسناد اداره کل بنیاد شهید شهرستان های استان تهران