دل نوشته های شهید «محمدرضا حیدرنژاد» در سالروز ولادتش منتشر شد؛

دل نوشته عاشقانه یک شهید

روزی مصمّم شدم ترا وداع گویم و عشقها و امیدهای گذشته را به فراموشی بسپارم ولی ممکن نشد دوری از تو چنان بیتابی و رنج پنهانی در من ایجاد کرد که در آتش تب تو به سختی سوختم. دوستان واطرافیان من تصوّر می کردند بیماری را پرستاری می کنند که درد جسمی دارد ولی غافل از اینکه تب عشق تو و بخصوص آتش خاموش نشدنی هجران بود که مرا به سختی می سوزاند.

کد خبر: ۴۴۹۵۱۶

سه‌شنبه - ۳۰ بهمن ۱۳۹۷ / 1397 30 November

به گزارش نوید شاهد شهرستان های استان تهران؛ شهید محمدرضا حیدر نژاد/ سی ام بهمن 1347، در شهرستان تهران به دنیا آمد. پدرش عباس، کارگری می کرد و مادرش خدیجه نام داشت. تا دوم متوسطه درس خواند. مدتی در بسیج خدمت می کرد. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. پنجم مرداد 1367، در اسلام آباد غرب توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سر، شهید شد. مزار وی در بهشت زهرای زادگاهش واقع است.

«شب هجران»

و آخرین نشانه حیات مرا نیز آهسته به خاکستر تبدیل می نمود. از وداع با تو منصرف شدم چون هرگز نتوانستم چشمان درخشان ترا که بی شباهت به دریای خروشان بیکران و عمیق و اسرار آمیز نیست فراموش کنم. کسی چه می داند شاید همین رمز فاش نشدنی عجیب است که مرا این چنین زندانی نموده و برایم همیشه به یک موجود بی جانی مبدّل کرده است.

بگذارد تماشای این دیدگان مرموز تو همچنان سرگردان بمانم زیرا آنچه که در عمق چشمان تو نهفته است بی شباهت به اسرار عجیب و کشف نشده عمق دریاهای شگرف نیست، دریا ظاهری آرام و بی حرکت و زیبا دارد همچنانکه چشمان تو ظاهری آرام و فریبنده و فراموش نشدنی دارد.

گل می میرد تاعاشقی بوجود آید و پس از مدتها عشق می میرد تا نهانی سبز شود در اینصورت ای گل با طراوات و زیبا برای همیشه پژمرده و پر پر شو تا عشقهای ابدی جاودان باقی بماند.

منبع: مرکز اسناد اداره کل بنیاد شهید شهرستان های استان تهران