خاطره

شهیدی که توسط ضدانقلاب دستگیر، شکنجه و تیرباران شد

بالاخره فهمیدیم که تغییر رفتار و سکوت برادرم به خاطر مخفی کاری بوده و در انفجار ها در مسیر تردد ضدانقلاب به نحوی خبردار بوده و دست داشته است...

کد خبر: ۴۴۵۰۰۶

دوشنبه - ۰۳ دی ۱۳۹۷ / 1397 03 October

شهید احمد امانی

فرزند: محمد حسین

ولادت: ۲ ̷ ۴ ̷ ۱۳۳۵

محل ولادت: روستای گلین سنندج

شغل: کشاورز

تاریخ شهادت: ۳۰ ̷ ۹ ̷ ۱۳۶۱

محل شهادت: روستای وتره زمین ژاورود سنندج

نحوۀ شهادت: تیرباران

محل دفن: گلزار شهدای سنندج

احمد امانی، سال ۱۳۳۵ در روستای گلین سنندج و درخانواده ای روستایی دیده به جهان گشود. پدر و مادرش محمد حسین و سعادت نام زیبای احمد را بر او نهاده و کمرهت به تعلیم و تربیتش پرداختند. فقر ناشی از ظلم و ستم رژیم ستمشاهی و بی توجهی اش به مردم محروم روستاها و همچنین نبود امکانات تحصیلی در آن دوره، احمد را از آموختن سواد محروم ساخت و از همان کودکی با کار و زحمت درآمیخت.

پیش از پیروزی انقلاب اسلامی با شخصیت والا و جهانی رهبر کبیر انقلاب حضرت امام خمینی (ره) و اسلام ناب محمدی آشنا شد.

به همین دلیل با ظهور گروهکهای ضدانقلاب در کردستان به مخالفت با آنان پرداخت.

سال ۱۳۶۱ در روستای زادگاهش توسط ضدانقلاب دستگیر و پس از تحمل شکنجه های فراوان، ناجوانمردانه تیرباران شد.

از این شهید والا مقام دو فرزند دختر به یادگار باقی است.

برادرم احمد از شهدای روستای گلین است که در روستا با چند نفر دیگر توسط ضدانقلاب دستگیر شد. و پس از تحمل شکنجه های زیاد در منطقۀ آویهنگ، روستای وتره زمین مظلومانه به شهادت رسیدند و دفن شدند. برادرم برخلاف گذشته دیگر از موفقیت نیروهای اسلام، جلو چشم دیگران خوشحالی نمی کرد.

اگر کسی از ضدانقلاب بدگویی می کرد، بحث را جوری عوض می کرد. بیشتر در خانه قران می خواند. گاهی خبردارمی شدیم که برسر مسیرتردد ضدانقلاب انفجار هایی انجام می شود و ضدانقلاب ضربه می خورد. برادرم عکس العملی نشان نمی داد. ضدانقلابیون که به روستا ریختند و برادرم و چند نفر دیگر را دستگیر کردند، کاری از دست کسی بر نمی آمد. گریه و زاری و التماس به آن ها بی فایده بود. منطقۀ وتره زمین که پاکسازی شد، گور آن ها را کشف کردند و جنازه ها را تحویلمان دادند. بالاخره فهمیدیم که تغییر رفتار و سکوت برادرم به خاطر مخفی کاری بوده و در انفجار ها در مسیر تردد ضدانقلاب به نحوی خبردار بوده و دست داشته است.

از خاطرات آقای جبرییل امانی، برادر شهید