خاطره

از کسی غیر از خدا نمی ترسید/ شهيد خالد شكري

خالد به طور داوطلب در جلوی صف قرار می گرفت که خیلی خطرناک بود. زیرا راضی نمی شد که جان رزمندگان غیر بومی در منطقۀ ما به خطر بیافتد.

کد خبر: ۴۴۴۹۱۸

چهارشنبه - ۲۸ آذر ۱۳۹۷ / 1397 28 September

نويد شاهد كردستان:

شهید خالد شکری

فرزند: محمد

ولادت: ۲۳ ̷ ۶ ̷ ۱۳۴۳

محل ولادت: روستای حسین آباد سنندج

شغل: پاسدار وظیفه

تاریخ شهادت: ۱۱ ̷ ۹ ̷ ۱۳۶۳

محل شهادت: روستای هاله دره دیواندره

نحوۀ شهادت: درگیری با ضدانقلاب- اصابت گلوله

محل دفن: روستای حسین آباد سنندج

پدر و مادرش محمد و صراحی نام داشتند و با کشاورزی و دامداری زندگی خود را اداره می کردند. به دلیل نامناسب بودن وضعیت مالی ومحرومیت از امکانات تحصیلی بیشتر ازحد خواندن و نوشتن نتوانست درس بخواند و ازهمان کودکی به تلاش و کار طاقت فرسا در روستا پرداخت.

خالد فرزندی آرام و مطیع پدر ومادرش بود و خود را مقید انجام فرائض دینی می دانست.

سال ۱۳۶۱ تشکیل زندگی مشترک داد که ثمرۀ آن یک فرزند پسر است.

با رسیدن به سن خدمت نظام داوطلبانه خود را معرفی و به عنوان پاسدار وظیفه در درگیری ها وعملیات های پاکسازی متعددی شرکت نمود وسرانجام در درگیری با ضدانقلاب در روستای هاله دره دیواندره هدف اصابت گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید.

از کسی غیر از خدا نمی ترسید

یکی از خصوصیات پسرم خالد، شهامت و شجاعت او بود. با وجودی که خونسرد و آرام بود اما از کسی نمی ترسید. اهل نماز و روزه بود و اعتقاد قلبی نسبت به دین مبین اسلام داشت. او حامی مظلومان و محرومان بود و از آن ها دفاع می کرد زیرا خودش طعم تلخ محرومیت را چشیده بود. پس از شهادت خالد، دوستانش که برای تشییع پیکر مطهرش آمده بودند، می گفتند : در گروه جوله با هم بوده ایم و جوله به معنی گشت زنی در منطقه است. آن ها اضافه کردند که خالد اکثرا برای عملیات های پاکسازی و درگیری ها داوطلب می شد. در آن زمان ضدانقلاب از نبود راه های ارتباطی وجاده های نامناسب روستایی برای حملات خود استفاده می کرد. بنابراین رزمنده گان با فاصله و به صورت صف راهپیمایی های طولانی را در کوه های صعب العبور انجام می دادند و برای رسیدن به منطقۀ درگیری شاید روز ها وشب ها وحتی بدون غذا در کوه ها راهپیمایی می کردند و در اینجا بود که خالد به طور داوطلب در جلوی صف قرار می گرفت که خیلی خطرناک بود. زیرا راضی نمی شد که جان رزمندگان غیر بومی در منطقۀ ما به خطر بیافتد.

از خاطرات خانم صراحی شیخ احمدی، مادر شهید