زندگی نامه و خاطره ای ناب از شهيد محمدعلي عظيميان

خاطره ای از شجاعت و شهامت حماسه ساز روستای گلین در محاصره ضد انقلاب

گفتم : پسرم! هرکس بیرون برود، ضدانقلاب او را به رگبار می بندد. ..

کد خبر: ۴۴۳۱۱۵

پنجشنبه - ۰۱ آذر ۱۳۹۷ / 1397 01 September

نويد شاهد كردستان:

شهید معظم محمد علی عظیمیان

فرزند: محمد شریف                                     ولادت: ۱ ̷ ۵ ̷ ۱۳۴۸                                          محل ولادت: روستای گلین سنندج                      شغل: کشاورز                                                تاریخ شهادت: ۲۹ ̷ ۸ ̷ ۱۳۶۴                              محل شهادت: روستای درویشان  سنندج              نحوۀ شهادت: اسارت توسط ضدانقلاب- تیرباران      محل دفن: روستای گلین سنندج

محمد علی عظیمیان فرزند محمد شریف و ملیحه در روستای گلین سنندج به دنیا آمد. نبود امکانات تحصیلی در آن زمان روستا و همچنین ضعف قوۀ مالی خانواده، او را از یادگیری سواد محروم ساخت.

بنابراین از همان کودکی در کنار خانواده اش به کشاورزی و دامداری مشغول شد.

ظلم و ستم و جنایات گروهکهای ضدانقلاب و شکنجه وکشتارمسلمانان هوادارنظام توسط آن ها محمد علی را بر آن داشت تا با سپاه پاسداران همکاری نماید و روستا های منطقه از لوث وجود آن ها پاکسازی شود. اواخر اسفند ماه ۱۳۶۴ در روستای درویشان سنندج به اسارت ضدانقلاب درآمد و پس از تحمل شکنجه های زیاد، درحالیکه شانزده سال داشت ناجوانمردانه تیرباران شد و به شهادت رسید.

شجاعت و شهامت شهيد

خیلی من و مادرش را دوست داشت و احترام می گذاشت. نوجوانی بیش نبود. درست در زمان نا امنی روستاها و منطقۀ ما اگر بعد از تاریک شدن هوا مشکلی برای کسی پیش می آمد، جرأت بیرون آمدن نداشت. شبی مادرش به درد شکم شدیدی مبتلا شد. خانۀ پزشکیار در بالای آبادی بود و با ما فاصله داشت. محمد علی گفت : پدر چکار کنیم مادرم بیشتر از این نمی تواند درد را تحمل کند و از بین می رود. گفتم : پسرم! هرکس بیرون برود، ضدانقلاب او را به رگبار می بندد. محمد علی گفت پدر من می روم و شما چراغ ها را خاموش کنید. محمد علی از راه پشت بام و راه های ارتباط خانه ها به همدیگر، از خانۀ همسایه شروع کرد و در پناه تاریکی خود را به خانۀ پزشکیار رسانده و او را از همان راهی که رفته بود به بالین مادرش رساند. شجاعت محمد علی در آن شب و اقدامات پزشکیار، درد شدید مادرش را تسکین داد.

از خاطرات آقای محمد شریف عظیمیان، پدرشهید