زندگی نامه شهیدارتشی ببر علی راست بالا

شهیدهمراه دوستانش در منطقه سومار بودند . انگار به او الهام شده بود که به شهادت می رسد نزد دوستش سید علی هاشمی رفت و به او گفت : (( سید بیا برایم وصیت نامه بنویس که من خواب دیده ام تا محرم یا جنازه ام می رود یا خودم به خانه بر می گردم))

کد خبر: ۴۴۱۷۴۵

سه‌شنبه - ۱۵ آبان ۱۳۹۷ / 1397 15 August

نوید شاهد خراسان شمالی؛ قسمتی از زندگی نامه شهید

شهید راست بالا بیستم آذر 1335 در روستا شهر آباد کرد از توابع شهرستان مانه و سملقان به دنیا آمد پدرش محمد علی نام داشت .شهید کشاورز بود و به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت که در نهایت دوازدهم آبان 1357 ، در سومار توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.پیکرش را در روستا ی حیدر آباد تابعه زادگاهش به خاک سپردند.

شهید راست بالا از کودکی پسری کنجکاو بود همیشه این سئوالات را از خود داشت که برای چه زندگی می کنیم ، هدف ما چیست؟! کاری که به او محول می شد بدون هیچ چون و چرا و بدون دغدغه ای انجام می داد.

پدر و مادرش برای او دخترعمه اش را خواستگاری کردند و پس از مراسم عقد و ازدواج او همسرش را به خانه اش برد. اوایل جنگ بود و او برای خدمت سربازی قدم پیش گذاشت و از طریق لشگر 77 بجنورد گردان 136 ، گرهان1 و دسته 1 عازم جبهه شد . اوایل پاییز 59 بود که عازم جبهه های حق علیه باطل شد . در جبهه هر دستوری که به وی داده می شد نه نمی گفت .

ببرعلی حتی از سهم خودش هم کمتر غذا می خورد و به دوستش اعتراض می کند و می گوید : (( من نمی توانم حق سرباز دیگری را بخورم .)) ببرعلی نمازش را اول وقت می خواند و روزه اش را قضا نمی کرد.

اوایل جنگ تحمیلی بود و عملیات منظمی به آن صورت نبود . ببرعلی همراه دوستانش در منطقه سومار بودند . انگار به او الهام شده بود که به شهادت می رسد نزد دوستش سید علی هاشمی رفت و به او گفت : (( سید بیا برایم وصیت نامه بنویس که من خواب دیده ام تا محرم یا جنازه ام می رود یا خودم به خانه بر می گردم.((

ببرعلی که با خواهر و برادرانش بسیار خوش رفتار بود یاد و خاطرش برای همیشه در یاد و دل آنها زنده می ماند . او دستخطی بسیار زیبا داشت هرچند آن زمان در روستا مدرسه ای نبود اما به مکتب رفته بود و قرآن را بسیار زیبا می خواند و صوتی دلنشین داشت.

خواهرش زهرا صدیقی از خاطره ای که از برادر دارد می گوید: (( من از برادرم خیلی کوچک بودم ما از یک مادر بودیم و پدرانمان فرق داشت ولی او آنقدر با من مهربان بود که اصلاً حس نمی کردم که برادر نا تنی ام است . یکبار جلوی مدرسه یکی از بچه ها به من زد و من گریه کنان داشتم می رفتم خانه ، که برادرم را دیدم که از سربازی به مرخصی آمده بود . او مرا که دید مرا در آغوش گرفت و نوازشم کرد و به آن بچه ای که مرا زده بود گفت : (( شما دو نفر با هم دوستید نباید با هم دعوا کنید و به هم بزنید.)) من خیلی از دیدن او خوشحال بودم . وقتی روی مزارش می روم یاد محبتهایی که به من می کرد می افتم.

روحش شاد.
منبع : پرونده فرهنگی شهید