گذری بر زندگی نامه شهیده رقیه هاشم زاه

شهیده رقیه هاشم زاده اسفنجانی در سال 1348 در تبریز دیده به جهان گشود ، دانش آموز سوم راهنمایی بود که در بمباران هوایی زادگاهش در سال 1363 آسمانی شد.

کد خبر: ۴۴۰۲۰۸

چهارشنبه - ۱۸ مهر ۱۳۹۷ / 1397 18 July

زندگينامه شهيده والامقام رقيه هاشم‌زاده از زبان خواهر شهیده

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی ، شهيده هاشم‌زاده در سال 1348 دیده به جهان گشود و در يك خانواده متوسط و معتقد به اصول و عقايد اسلامي بزرگ شد كه كاملاً شخصيتي آرام داشت. در زمان تحصيل هميشه موفق بود و سعي مي‌كرد كه ما هم مثل خودش به فكر درس و مشقمان باشيم. با دوستان و‌آشنا و فاميل مهربان بود. نمازش را سر وقت و به موقع مي‌خواند. هيچكس را از خود نمي‌رنجاند. در كارهاي خانه به مادرم كمك مي‌كرد و مي‌گفت احترام به پدر و مادر بزرگترين عبادت است. هر كه پدر و مادر خود را برنجاند خدا از او خشنود نخواهد شد اما نمي‌دانم چرا هميشه آرزو مي‌كرد كه اي كاش پسر بود و به جبهه مي‌رفت و با دشمنان مي‌جنگيد. مي‌گفت من اگر پسر بودم و جبهه مي‌رفتم مي‌دانستم چه بلايي سر صدام و سربازان او بياورم، اما افسوس كه پسر نيستم و كاري نمي‌توانم بكنم. هر وقت كه از تلويزيون تصوير بمبارانهاي شهرها را مي‌ديد آنقدر حرص مي‌خورد و ناراحت مي‌شد كه قابل بيان نيست. شب حادثه بمباران منزل خودمان، عصر دور هم نشسته بوديم و حرف مي‌زديم كه امروز اصفهان و شيراز را با موشك زده، كه يك دفعه گفت: امشب هم نوبت ماست كه زن عمويم هم با حرف او گفت كه راست مي گويي لااقل برويم شام بخوريم كه اگر مرديم گرسنه و شكم خالي نميريم.

19 اسفندماه سال 63 ساعت 5 بود كه با ماشين خودمان رفتيم از دوستش دفتر زبان بگيرد كه فردا امتحان زبان داشت، متأسفانه دوستش خانه نبود و زود برگشتيم خانه، همان موقع برقها قطع شدند، او رفت حياط و برگشت رو به همه كرد و گفت: همگي برويد زير پله پناه بگيريد، هواپيماها بالاي بام دور مي‌زنند. اين را گفت و خودش برگشت حياط كه يك مرتبه صداي مهيب انفجار و فرو ريختن آوار هانجا و جيغ و داد افراد خانواده‌مان، با كمك مردم ما را از زير آوارها خارج و روانه بيمارستان كردند، در آنجا بود كه از شهادت پنج تن از افراد خانواده و خانواده‌ي عمويم باخبر شديم، خواهرم فكر مي‌كنم كه به تنها آرزويش شهادت بود رسید.

منبع : اسناد اداره کل بنیاد شهید و امور ایثارگران